Επεισόδια ΟΑΚΑ

Καταρχήν να δηλώσω ότι είμαι Παναθηναϊκός. Αυτό  το αναφέρω γιατί συνήθως οι οπαδοί των ομάδων θεωρούν ότι ένας φίλαθλος δεν μπορεί (δεν πρέπει;) να κατηγορεί ή να γράφει αρνητικά για την ομάδα του, οπότε καλό είναι να έχω και εγώ την κατάλληλη ταμπέλα.

Τα αναμενόμενα έκτροπα της χτεσινής ημέρας (18/3) μπορούν να έχουν μόνο μία τιμωρία. Ανάληψη ΌΛΟΥ του κόστους των ζημιών από την ΠΑΕ Παναθηναϊκός και μηδενισμός της ομάδας. Η ευθύνη για τα επεισόδια αυτά βαραίνει σχεδόν αποκλειστικά την ΠΑΕ, για τον πολύ απλό λόγο ότι δεν είναι δυνατό να μην γνωρίζει ποιοι τα έκαναν.

Όταν ολόκληρη την εβδομάδα έχει βουίξει το διαδίκτυο ότι θα γίνουν έκτροπα και θα διακοπεί ο αγώνας, όταν ο Παναθηναϊκός αναγκάζεται να βγάλει διαφημιστικό σποτ για να «συγκρατήσει» τους οπαδούς, είναι προφανές ότι υπάρχει σχέδιο.

Δεν έχει σημασία από ποιον, αλλά υπάρχει.

Αν θέλουμε να αλλάξει κάποια στιγμή το ελληνικό ποδόσφαιρο πρέπει, πέρα από την τιμωρία επιτέλους των «παραγόντων» που κυριαρχούν στον χώρο, να υπάρξει παραδειγματική τιμωρία των συμπεριφορών.

Τέτοια είναι να πέσει ο ΠΑΟ στην Β’ Εθνική άμεσα!! Χωρίς ενστάσεις, δίκες, εφέσεις και άλλα κόλπα.

Και αυτό μάλιστα είναι κάτι που έχω ακούσει να το λένε και άλλοι φίλοι του Παναθηναϊκού.

Όπως έλεγα ότι ο Ολυμπιακός Βόλου έπρεπε να πέσει κατηγορία, έτσι και τώρα πιστεύω  το ίδιο για τον ΠΑΟ και σκοπεύω να καταδικάσω όσους «φιλάθλους» του θα διοργανώσουν διαμαρτυρίες και διαδηλώσεις ενάντια σε μία τέτοια πιθανή απόφαση, ακριβώς όπως το έκανα και για τις αστείες αντιδράσεις των οπαδών του Ολυμπιακού Βόλου.

Μνημονιακός ή αντιμνημονιακός;

Ιδού η απορία!

Το 2010, όταν αποφασίστηκε η προσφυγή της Ελλάδας στον μηχανισμό στήριξης και έπρεπε να ψηφιστεί το πρώτο μνημόνιο, πολλοί φίλοι, γνωρίζοντας τις αριστερές πεποιθήσεις μου, με ρώτησαν με χαρακτηριστικό ύφος: «εσύ που είσαι αριστερός, τι λες για το μνημόνιο;».

Χωρίς να γνωρίζω τότε, ούτε εγώ ούτε και οι περισσότεροι πολίτες άλλωστε, τι σήμαινε ένα μνημόνιο, εξέφρασα την γενική άποψη ότι με δεδομένα την ανεπάρκεια των ηγετών μας από τη μία πλευρά και την ομολογημένη εικονική ευημερία με δανεικά που έζησε η χώρα τα προηγούμενα χρόνια από την άλλη, δεν θα ήμουν αρνητικός σε ένα κάποιο μνημόνιο.

Αφού οι αγορές δεν σου δανείζουν καθόλου ή σου δανείζουν με εξωφρενικά επιτόκια και καθώς η χώρα έχει πρωτογενές έλλειμμα, αναγκαστικά θα πρέπει να δεχτείς τους όρους του μόνου που μπορεί να σε στηρίξει οικονομικά.

Ταυτόχρονα, υποτίθεται ότι οι Ευρωπαίοι εταίροι θα επισήμαναν τα γνωστά σε όλους μας κακώς κείμενα της ελληνικής διοίκησης και θα πίεζαν τους ηγέτες μας να τα διορθώσουν.

Με βάση τα παραπάνω δεν έβλεπα με αρνητικό μάτι ένα μνημόνιο, πάντα φυσικά με τις επιφυλάξεις ενός πολίτη που έχει μειωμένη εμπιστοσύνη στις πρακτικές των πολιτικών και των τραπεζιτών είτε είναι Έλληνες είτε όχι.

Η πραγματικότητα του πρώτου μνημονίου, όμως, απείχε παρασάγγας από αυτό που φανταζόμουν τόσο εγώ όσο και οι περισσότεροι Έλληνες. Ελάχιστα, δευτερεύουσας σημασίας μάλιστα, από τα κακώς κείμενα της ελληνικής πραγματικότητας διορθώθηκαν, ενώ αντίθετα εφαρμόστηκαν άδικα, υπερβολικά, αστόχευτα, «εύκολα» στην εφαρμογή μέτρα που αποδείχτηκαν επιπλέον και αναποτελεσματικά. Και ενώ η αναποτελεσματικότητά τους ήταν βέβαιη εκ των προτέρων, η πηγή έμπνευσής τους παραμένει ασαφής.

Η κυβερνητική ρητορεία διαρρηγνύει τα ιμάτιά της ότι τα μέτρα αυτά είναι προσταγή της τρόικας. Γιατί, όμως, η τρόικα επιμένει να μειώνονται οι μισθοί και συντάξεις αδιακρίτως, αλλά ενοχλείται να απολυθούν όσοι προσελήφθησαν εκτός ΑΣΕΠ τα τελευταία χρόνια; Φαντάζομαι δεν ενοχλείται με την τελευταία πρόταση, επομένως επιτρέψτε μου να θεωρώ την πλειοψηφία των προτεινόμενων μέτρων ως ελληνική έμπνευση.

Παράλληλα, το μνημόνιο 1 αλλά κυρίως το μνημόνιο 2 περιλαμβάνουν και πολλά σοβαρά μέτρα που αντιμετωπίζουν πιο αποτελεσματικά τα προβλήματα της ελληνικής πραγματικότητας, όμως σχεδόν κανένα δεν έχει εφαρμοστεί και εκφράζω την βεβαιότητα ότι ούτε από το μνημόνιο 2 υπάρχουν ελπίδες να εφαρμοστούν τα πιο δίκαια μέτρα.

Επίσης το θέατρο που παρακολουθήσαμε επί αρκετές ημέρες με το παζάρι για τις επικουρικές των 200€ και τα 325 εκατομμύρια δεν πείθει για τις προθέσεις ούτε των πολιτικών αρχηγών ούτε της τρόικας. Ποιος σοβαρός άνθρωπος μπορεί να πιστέψει ότι κρεμόταν η σωτηρία της Ελλάδας και του ευρώ πιθανότατα, από τα 325 εκατομμύρια, την στιγμή που υπάρχουν ελλείμματα και αποκλίσεις δισεκατομμυρίων.

Σε αυτό το πλαίσιο είναι δύσκολο και ίσως ανούσιο να τίθεται το δίλημμα ΝΑΙ ή ΌΧΙ στο μνημόνιο γενικώς.

Επίσης δεν θεωρώ τόσο σοβαρό το δίλημμα ΝΑΙ ή ΌΧΙ στο ευρώ, καθώς ελάχιστοι είναι εκείνοι που θέλουν να βγούμε από το ευρώ, όμως συχνά γίνεται ταύτιση των δύο διλημμάτων.

Μπορούμε να συμφωνήσουμε στο εξής: ότι οι περισσότεροι θα έλεγαν ΝΑΙ σε ένα καλύτερο μνημόνιο.

Οπότε το πιο εύστοχο ερώτημα είναι αν και κατά πόσο θεωρεί ο καθένας από εμάς ότι οι συγκεκριμένες προτάσεις είναι οι καλύτερες δυνατές που θα μπορούσαμε να είχαμε επιτύχει.

Προσωπικά δεν πιστεύω ότι οι μέχρι τώρα συμφωνίες ήταν οι καλύτερες δυνατές, για δύο σοβαρούς λόγους.

Πρώτον, η ασάφεια που προαναφέρθηκε προηγουμένως για την πηγή έμπνευσης των μέτρων. Για παράδειγμα το μέτρο της αύξησης του ΦΠΑ στο 23%, ήταν από την αρχή προφανές ότι θα έφερνε τα αντίθετα από τα υποτιθέμενα αποτελέσματα (αύξηση των εσόδων), ενώ ταυτόχρονα θα γονάτιζε την εμπορική δραστηριότητα (όπως και έγινε). Το ίδιο ακριβώς συνέβει και με τον φόρο πολυτελείας στα ακριβά αυτοκίνητα και τα κοσμήματα. Πολύ δύσκολα θα πεισθώ ότι τέτοια μέτρα τα πρότεινε η τρόικα.

Δεύτερον, μου είναι δύσκολο να εμπιστευτώ ότι θα κάνει την καλύτερη δυνατή διαπραγμάτευση π.χ. για την αναδιάρθρωση του χρέους κάποιος που μέχρι το καλοκαίρι του 2011 θεωρούσε μια τέτοια αναδιάρθρωση καταστροφική και ότι θα μας οδηγούσε στην χρεωκοπία.

Για να κλείσω την αναφορά μου αυτή στο αρχικό δίλημμα, συμπερασματικά ξεκαθαρίζω ότι διαφωνώ με την λογική των εκβιαστικών διλημμάτων. Δεν επιθυμώ την χρεωκοπία, ούτε την επιστροφή στην δραχμή. Σαφέστατα και ξεκάθαρα. Η επιλογή υπέρ του μνημονίου δεν εξασφαλίζει καθόλου την αποφυγή της χρεωκοπίας ούτε την παραμονή στο ευρώ. Από την άλλη η απόρριψη του μνημονίου στην μορφή αυτή δεν σημαίνει ότι αύριο το πρωί θα χρεωκοπήσει η χώρα.

Η ειρωνική κριτική στις προτάσεις για πιθανή αναδιαπραγμάτευση δεν με βρίσκει σύμφωνο, για τον πολύ απλό λόγο ότι εκτιμώ πως δεν χρειάζεται ολική αναδιαπραγμάτευση, αλλά συγκεκριμένες βελτιώσεις και αλλαγές. Είναι σαφώς και θέμα προσώπων! Δεν είναι δυνατόν να σωθεί η χώρα από αυτούς που την οδήγησαν εκεί και από αυτούς που επί δύο χρόνια συνεχίζουν να την σπρώχνουν όλο και πιο κοντά στον γκρεμό.

Βασική μου πεποίθηση είναι ότι αν αύριο το πρωί ένας σοβαρός άνθρωπος (δεν λέω ότι ο Παπαδήμος δεν είναι) χωρίς να εξαρτάται κάθε μέρα από τα μικροπολιτικά παιχνίδια των φαύλων, πάει στη ΕΕ με ένα πακέτο ρεαλιστικών και δίκαιων μεταρρυθμίσεων, τις οποίες ακούμε χρόνια τώρα, και πείσει για την δυνατότητα εφαρμογής τους, μαζί με την αναβάθμιση της αξιοπιστίας της χώρας, που τελικά θα διασφαλίζει την πληρωμή των χρεών μας αλλά δεν θα διαλύει την κοινωνία, δεν θα έχει κανένα λόγο η τρόικα να το αρνηθεί.

ΌΧΙ στα εκβιαστικά διλήμματα.

ΌΧΙ σε αυτό το μνημόνιο.

ΝΑΙ στην αλλαγή νοοτροπίας.

ΝΑΙ σε ένα καλύτερο μνημόνιο.

Όσο λέμε ΝΑΙ σε λάθος λύσεις, τόσο μειώνονται οι πιθανότητες να βρούμε τις σωστές.

Τι πρέπει (θα μπορούσε;) να γίνει

Σημερινό πολιτικό σκηνικό

Ανεξάρτητα από τα αίτια της παρούσας κρίσης που σχετίζονται με την λειτουργία του υπαρκτού καπιταλισμού και την φιλελευθεροποίηση της παγκόσμιας οικονομίας, δεν υπάρχει κανείς που θα αμφισβητήσει τον ρόλο που έπαιξαν στην ελληνική, τουλάχιστον, κρίση οι παθογνα ﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽υπκοοφπροφανκιένειες της ελληνικής κοινωνικής και πολιτικής ζωής.

Χωρίς να θέλω να μπω στην ουσία της αναζήτησης των ευθυνών για την παρούσα κατάσταση, επιγραμματικά θα ισχυριστώ το προφανές, ότι δηλαδή το μεγαλύτερο μερίδιο της σχετικής ευθύνης το έχουν τα δύο κόμματα εξουσίας και ειδικά συγκεκριμένες ηγετικές προσωπικότητές τους. Δεν παραγνωρίζω την ευθύνη των πολιτών, απλώς είμαι της άποψης ότι οι ηγέτες οδηγούν τους λαούς τους είτε στην ευημερία είτε στην καταστροφή, επομένως θεωρώ ότι η λύση για την χώρα μόνο από εκεί μπορεί να έρθει.

Ζυμώσεις και συζητήσεις για νέα κόμματα ή νέους πολιτικούς σχηματισμούς, πιθανές συνεργασίες προεκλογικά ή μετεκλογικά, εσωκομματικές διαβουλεύσεις και διακομματικές επαφές, είναι το ρευστό πολιτικό σκηνικό που γίνεται όλο και πιο ρευστό με τα αποτελέσματα των πρόσφατων δημοσκοπήσεων.

Αυτό που παρατηρεί κανείς τις τελευταίες μέρες είναι μια συνεχής προσπάθεια να εξυπηρετηθούν βραχυπρόθεσμα μικροπολιτικά οφέλη, θέτοντας σε δεύτερη μοίρα το μέλλον της χώρας και των πολιτών, στο όνομα των τελευταίων υποτίθεται ότι λαμβάνονται όλες οι πρωτοβουλίες. Οι τραγελαφικές καταστάσεις που οδήγησαν στην επιλογή Παπαδήμου, η ανεπάρκεια τόσο του ΠΑΣΟΚ όσο και της ΝΔ να βγάλουν τη χώρα από τα αδιέξοδα, η ανε ﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽φναγκαστικικόργήσει μίαμβύθυνη στάση των πολιτικών και τα άδικα αλλά ταυτόχρονα αναποτελεσματικά μέτρα αυτό αποδεικνύουν και έχουν οδηγήσει στην απαξίωση των κομμάτων εξουσίας καλλιεργούν, όμως ταυτόχρονα, ένα ελπιδοφόρο έδαφος αλλαγής συσχετισμών. Δεν επιθυμώ να απαλλάξω την αριστερά από τις δικές της ευθύνες, όμως θεωρώ ότι το μερίδιο εκείνου που δεν έχει καταλάβει θέσεις εξουσίας είναι πολύ μικρότερο σε σχέση με των άλλων, οπότε το παραβλέπω προς στιγμήν.

Ο κόσμος έχει κουραστεί από την εναλλαγή της εξουσίας μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, άσχετα από τον ηγέτη ή την πολιτική που ακολουθείται κάθε φορά. Υπήρχε, και υπάρχει ακόμα, η πεποίθηση ότι όταν το ένα μεγάλο κόμμα βρίσκεται στην αντιπολίτευση, ανεξάρτητα από τις ανοησίες που θα κάνει, τους τακτικισμούς, τα σκάνδαλα, τον λαϊκισμό, τις έριδες, την θλιβερή επιχειρηματολογία, την ξύλινη γλώσσα, την ανεπάρκειά της στην προηγούμενη δική της διακυβέρνηση κτλ, κάποια στιγμή η εξουσία θα φθείρει την παρούσα κυβέρνηση και αναγκαστικά ο κόσμος θα ψηφίσει αυτούς, γιατί φυσικά ο κόσμος πάντα διαλέγει κυβέρνηση και δεν στηρίζει αυτό με το οποίο πραγματικά συμφωνεί περισσότερο! Οπότε, με υπομονή θα γίνει πρωθυπουργός και αυτός που σήμερα είναι ο ηγέτης της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Ένα άλλο επακόλουθο των τελευταίων εξελίξεων είναι το γεγονός ότι πλέον δεν θεωρείται η αυτοδυναμία πανάκεια ούτε αυτοσκοπός (μόνο ο Σαμαράς πιστεύει σε αυτήν!), επομένως οι συνθήκες για απαγκίστρωση από τα κόμματα εξουσίας είναι πιο ώριμες από ποτέ.

Είναι γνωστό ότι εντός όλων κομμάτων υπάρχουν διαφορετικές τάσεις, απόψεις, διαφωνίες και βέβαια συγκρουόμενα συμφέροντα, που ενώ στα μικρότερα της αριστεράς αυτές βγαίνουν προς τα έξω, στα κόμματα εξουσίας μένουν κρυμμένες και εμφανίζονται σε περιόδους κρίσης του κόμματος και αλλαγής ηγεσίας. Η εξουσία ως αυτοσκοπός παραμερίζει ή καλύτερα καλύπτει  τις όποιες διαφωνίες και αναγκάζει πολλούς πολιτικούς, ειδικά υπουργούς, να υποστηρίζουν θέσεις με τις οποίες διαφωνούν.

Η λογική του «όποιος βγει από το μαντρί το τρώει ο λύκος» έχει επιβεβαιωθεί πολλάκις  μέχρι σήμερα και όλοι οι φιλόδοξοι πολιτικοί γνωρίζουν καλά ότι η μμης﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽στνραμμιτικ κομμάτων εαμβόνη τους ελπίδα για ανάδειξη είναι εντός του κόμματος.

Μοιραία, λοιπόν, τα πιο σοβαρά και αξιόλογα στελέχη των κομμάτων είτε επιλέγουν να συμβιβαστούν με αυτούς τους κανόνες είτε αποχωρούν από την πολιτική. Ως επί το πλείστον, μάλιστα, οι θέσεις τους επηρεάζουν ελάχιστα την ασκούμενη πολιτική του κόμματος και παραγκωνίζονται από τους πιο λαϊκιστές, αδίστακτους και διεφθαρμένους πολιτικούς.

Πιθανή διέξοδος;

Λαμβάνοντας υπόψιν την απαξίωση του δικομματισμού και την αποστροφή της κοινής γνώμης προς το υπάρχον πολιτικό σύστημα, είναι φανερό ότι έχει δημιουργηθεί μία δυναμική να έρθουν στο προσκήνιο άνθρωποι των γραμμάτων, των τεχνών, της επιστήμης, τεχνοκράτες κτλ. Είναι χαρακτηριστικό το παράγουν﷽﷽﷽﷽﷽﷽ιστερατικπιο υγεαμβδειγμα του Κοινωνικού Συνδέσμου. Άσχετα με τις πιθανές αντιρρήσεις που μπορεί να έχει κανείς, το θεωρώ ως θετική εξέλιξη ακριβώς γιατί δείχνει την στροφή κάποιων σοβαρών ανθρώπων προς την ενεργή πολιτική δραστηριοποίηση, εκτός των γνωστών κομμάτων. Δυστυχώς αυτή η προσπάθεια περιλαμβάνει και τον Φλωρίδη, αμφιλεγόμενο πολιτικό με θητεία σε υπουργικούς θώκους και μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την παρούσα κοινωνική και οικονομικοπολιτική κατάσταση.

Ταυτόχρονα παρατηρείται μία εντυπωσιακή άνοδος στις δημοσκοπήσεις της Δημοκρατικής Αριστεράς. Το θεωρώ πολύ θετικό γεγονός, καθώς είναι μια προσπάθεια κάποιων ανθρώπων της αριστεράς να ξεφγουν﷽﷽﷽﷽﷽﷽ιστερατικπιο υγεαμβύγουν από την στείρα διαφωνία με όλα, την αντίδραση για την αντίδραση, την επιστροφή σε σταλινικές και απαρχαιωμένες απόψεις, την προστασία προνομιούχων συντεχνιών, τον άκρατο λαϊκισμό, τον αριστερισμό κτλ., ενώ παράλληλα επιθυμούν να τονίσουν την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας, την οικολογία και την κοινωνική ευαισθησία.

Σε αντίστοιχο πλαίσιο κινείται και η άνοδος των Οικολόγων που παρατηρείται σε όλες τις δημοσκοπήσεις.

Εκτιμώ ότι τα τρία παραπάνω παραδείγματα κινούνται στον κεντροαριστερό χώρο και στην ουσία καλύπτουν, το καθένα από τη δική του οπτική, τον χώρο που θεωρητικά υποτίθεται ότι καλύπτει το ΠΑΣΟΚ.

Εκτιμώ ότι υπάρχουν ουσιώδεις συνθήκες για ενδεχόμενη συνεργασία μεταξύ των τριών παραπάνω σχηματισμών και τη δημιουργία ενός σχετικού φορέα, τουλάχιστον σε προγραμματικό επίπεδο, που θα εξασφάλιζε μια πιθανή μετεκλογική συνεργασία. Τονίζω το μετεκλογική, γιατί πολύ απλά θεωρώ κρίσιμο να υπάρχει ακριβής καταγραφή των συσχετισμών των δυνάμεων και να εκφραστεί ο πολίτης με μεγαλύτερη σαφήνεια προς την παράταξη που επιθυμεί.

Αφήνω έξω από αυτήν την συνεργασία το ΠΑΣΟΚ γιατί οι δύο κυρίαρχες τάσεις στο εσωτερικό του δεν έχουν κοινή συνισταμένη με τους φορείς αυτούς, κυρίως σε ότι αφορά την πράξη και λιγότερο την ρητορεία. Με άλλα λόγια, η κάλυψη και η παροχή σκανδαλωδών προνομίων σε συνδικαλιστές και συντεχνίες σε συνδυασμό με τη δημιουργία εν,﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽ικστερελεσματικορητικάαμβός, τεράστιου και αναποτελεσματικού γραφειοκρατικού δημόσιου τομέα, δεν έχει καμία σχέση με αυτό που, εγώ τουλάχιστον, αντιλαμβάνομαι ως αριστερή ή σοσιαλιστική πολιτική. Το αντίπαλο εσωκομματικό δέος σε αυτό το παλαιοκομματικό ΠΑΣΟΚ, είναι οι «εκσυγχρονιστές», που θεωρούν ως εκσυχρονισμό την εφαρμογή των χειρότερων νεοφιλεύθερων πρακτικών, σε βάρος μάλιστα του κοινωνικού συνόλου. Η εξυπηρέτηση των συμφερόντων των τραπεζών, των μεγάλων επιχειρηματιών, των εργολάβων, των καναλαρχών, ειδικά των φιλικών προς το κόμμα, με τον αδιαφανή και διαπλεκόμενο τρόπο που γίνεται, δεν ανταποκρίνεται ούτε καν στα φιλελεύθερα πρότυπα που θεωρητικά έπρεπε να πρεσβεύει. Κοινή συνισταμένη των δύο τάσεων; Απομύζηση του δημόσιου πλούτου, καταστροφή του κοινωνικού κράτους, διαπλοκή, παραμονή στην εξουσία.

Προσωπικά θα επιθυμούσα την συνεργασία του φορέα συνεργασίας για το κέντρο, όπως θα μπορούσε να λέγεται μια τέτοια πρωτοβουλία, με κάποια στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Άσχετα με την πολύ κακή εικόνα που έχω για τις πρακτικές και τις μεθόδους του ΠΑΣΟΚ, οφείλω να αναγνωρίσω ότι έχει στους κόλπους του πολλά και ικανά στελέχη, που δυστυχώς για αυτούς δεν έχουν σημαντική παρουσία στα εσωκομματικά και δύσκολα ανέρχονται στην κομματική ιεραρχία. Από τους λεγόμενους κορυφαίους νομίζω ότι μόνο πολιτικοί του ύφους του Ραγκούση και του Μόσιαλου θα μπορούσαν να έχουν θέση, καθώς οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους είναι προϊόντα της εσωκομματικής παθογένειας.

Αυτός ο διευρυμένος φορέας που περιγράφω, έχει χώρο για στελέχη και από άλλες παρατάξεις. Ειδικότερα πιστεύω ότι εντός του ΣΥΝ (και ΣΥΡΙΖΑ) υπάρχουν στελέχη που δεν συμφωνούν με την ριζοσπαστική ρητορεία της ηγεσίας και των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ και για τους δικούς τους λόγους ο καθένας δεν θέλησε να συνταχθεί με τον Κουβέλη. Πιθανόν να έβρισκαν κοινό τόπο στον φορέα αυτόν.

Αντίστοιχα βλέπω τα πράγματα από την δεξιά οπτική. Στη ΝΔ τα πράγματα εκτιμώ ότι είναι σε οριακό σημείο. Η προοπτική κυβερνητικής εξουσίας μετριάζει τις αντιδράσεις, είναι όμως γεγονός ότι οι τριβές είναι πολλές. Ο Σαμαράς εκφράζει το κομμάτι της λαϊκής δεξιάς (ή μήπως λαϊκίστικης) που καλύπτεται σε μεγάλο βαθμό από το ΛΑΟΣ, δεν καταφέρνει όμως να περιορίσει τα ποσοστά του τελευταίου. Αντίθετα, οι πρακτικές του Σαμαρά έχουν ενοχλήσει τους καραμανλικούς (με την ευρύτερη έννοια, όχι δηλαδή τους πιστούς στον Κωστάκη), ενώ με την αποχώρηση της Ντόρας και οι πιο μετριοπαθείς κεντρώοι της ΝΔ δεν φαίνεται να έχουν μέσο ουσιαστικής έκφρασης εντρας﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽ χβωρ παρουσία στελεχώαμβός του κόμματος.  Η τρόικα της ΝΔ με Χατζηδάκη, Μητσοτάκη και Σπηλιωτόπουλο έχει στοιχεία προγραμματικής σύγκλισης με τον προαναφερθέντα φορέα.

Γνωρίζω πολύ καλά ότι στην πρόταση που περιγράφω είναι εύκολο να διατυπωθούν πολλές αντιρρήσεις, κυρίως σε ότι έχει να κάνει με την πιθανή παρουσία σε αυτήν στελεχών που έχουν μακρά θητεία σε θέσεις ευθύνης με τα δύο μεγρας﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽ χβωρ παρουσία στελεχώαμβάλα κόμματα, άλλωστε εγώ πρώτος απέκλεισα τον Φλωρίδη από τον Κοινωνικό Σύνδεσμο, ακριβώς για αυτόν τον λόγο, όμως πιστεύω ότι μία ουσιαστική πρόταση διακυβέρνησης της χώρας πρέπει να περιλαμβάνει και κάποια έμπειρα πολιτικά πρόσωπα, τα οποία τουλάχιστον έχουν δείξει είτε κάποιο αξιόλογο έργο είτε εκφράζουν ορθολογικό και ρεαλιστικό πολιτικό λόγο.

Υπό αυτό το πρίσμα, θα μπορούσε δυνητικά να δημιουργηθεί χώρος στον προτεινόμενο φορέα ακόμα και για την Δημοκρατική Συμμαχία, καθώς η επιχειρηματολογία της χαρακτηρίζεται ακριβώς από ρεαλισμό και ορθολογισμό. Η βασικότερη ένσταση με το συγκεκριμένο κόμμα έχει να κάνει περισσότερο με την αναντιστοιχία των τωρινών απόψεων της Ντόρας και των πράξεών της στο παρελθόν, θεωρώ όμως ότι ανεξάρτητα από το γεγονός αυτό, είναι προς όφελος του πολιτικού διαλόγου να επικροτούνται οι διαυγείς τοποθετήσεις, ενώ παράλληλα στελέχη της Δημοκρατικής Συμμαχίας πληρούν αρκετές προϋποθέσεις για τη συμμετοχή τους στον φορέα που περιγράφηκε παραπάνω.

Εκτιμώ, λοιπόν, ότι ένας φορέας με κεντροαριστερό πυρήνα (Κοινωνικός Σύνδεσμος, Δημοκρατική Αριστερά, τμήμα του ΠΑΣΟΚ, Οικολόγους) και συνεργασία από ΣΥΡΙΖΑ μέχρι τους μετριοπαθείς κεντρώους φιλελεύθερους της ΝΔ και στοιχεία από τη Δημοκρατική Συμμαχία μέχρι και τη Δράση, θα είχε τα εχέγγυα για να συγκροτήσει μία κυβέρνηση συνεργασίας, άσχετα με μνημονιακές ή αντιμνημονιακές ρητορείες και στη βάση εξορθολογισμού της λειτουργίας του πολιτικού συστήματος και του κράτους γενικότερα, μειώνοντας τις παθογένειες της ελληνικής πραγματικότητας και καλλιεργώντας ένα πιο αισιόδοξο και αξιοκρατικό περιβάλλον.

Η σχετική πρωτοβουλία «Για την Ελλάδα, τώρα!» που διοργανώνει εκδήλωση στις 22/1/2012 και υποστηρίζεται από σοβαρούς ανθρώπους, δείχνει ότι υπάρχει κινητικότητα προς την κατεύθυνση αυτή. Στην εκδήλωση αυτή θα μιλήσει και ο Μπουτάρης, τον οποίο θεωρώ ως τον πολιτικό που είχε ανάγκη η εγχώρια πολιτική σκηνή.

Νέα κόμματα δε νομίζω ότι θα είχε νόημα να δημιουργηθούν τώρα, αφού θα στελεχώνονταν κατά πάσα πιθανότητα από κάποιους από τους πολιτικούς που προαναφέρθηκαν και λογικά υπάρχει το ενδεχόμενο να πολωθεί το κλίμα, που καλώς ή κακώς είναι ακόμα σχετικά ήρεμο, αλλά και να υπάρξει πολυδιάσπαση των δημοκρατικών δυνάμεων..

Ίσως το προτεινόμενο σενάριο να μην έχει πολλές πιθανότητες πραγματοποίησης, το θεωρώ όμως ρεαλιστικό και αρκετά ελπιδοφόρο.

Ίδωμεν...

Βόρειος Κορέα και αριστερά

Με αφορμή τον θάνατο του δικτάτορα Κιμ της Β. Κορέας και της ανάληψης της ηγεσίας της χώρας από τον υιό του, Κιμ τον νεότερο, ο παππούς του οποίου ήταν και αυτός ηγέτης της Β. Κορέας (σας θυμίζει κάτι;) άκουσα να γίνονται διάφορες συνειρμικές σκέψεις για τα σοσιαλιστικά και κομουνιστικά καθεστώτα και τη σχέση τους με την αριστερά.

Βέβαια σε αυτό βοήθησε και η στάση του ΚΚΕ αλλά και η σχετική ανακοίνωση στον Ριζοσπάστη http://www1.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=6604998&publDate=20%2F12%2F2011 . Μην ξεχνάμε και την πρόσφατη απόφαση του ΚΚΕ σχετικά με τον «πατερούλη».

Τελικά σε αυτή τη χώρα έχω την εντύπωση ότι έχουμε διαστρεβλώσει όλες τις έννοιες και δη τις πολιτικές.

Προσωπικά θεωρώ αριστερό αυτόν που πολεμά για κοινωνική δικαιοσύνη, δημοκρατία, αξιοκρατία, ίσες ευκαιρίες, ελεύθερη διακίνηση ανθρώπων και ιδεών, ίσα δικαιώματα κτλ. με σκοπό την πρόοδο των ανθρώπων και των λαών. Υπό το πρίσμα αυτό διαφοροποιώ τον υπαρκτό σοσιαλισμό και τα κομουνιστικά καθεστώτα από την αριστερά. Για εμένα αριστερός στην Ανατολική Γερμανία ήταν ο πολέμιος του καθεστώτος. Αυτός που οργανωνόταν μυστικά και δρούσε για την διεκδίκηση της ελευθερίας του και της δημοκρατίας. Αυτός που τον κυνηγούσε η Στάζι. Σε τι διέφεραν αυτοί που θυσίασαν τη ζωή τους τότε για τα ιδανικά της ελευθερίας και της δημοκρατίας, από τον δικό μας Λαμπράκη;

Το γεγονός ότι η αριστερά εκφράστηκε στην Ελλάδα από το ΚΚΕ που με τις επιλογές της ηγεσίας του ταυτίστηκε με τα κομουνιστικά καθεστώτα, δημιουργεί τις αντιφάσεις στους κόλπους της και προκαλεί σύγχυση. Ταυτόχρονα το ΠΑΣΟΚ εκμεταλλεύτηκε και καπηλεύτηκε τον «σοσιαλιστικό» χώρο (αλήθεια είναι δυνατόν να υπάρχει ακόμα η λέξη σοσιαλιστικό στο όνομά του;) και γενικότερα με την χρήση του όρου κεντροαριστερά, πόλωσε το κλίμα και έδωσε το δικαίωμα στο ΚΚΕ να υιοθετήσει για προσωπική χρήση τον χώρο της αριστεράς. Το ΚΚΕ εσωτερικού και ο ΣΥΝ δεν κατάφεραν να διαφοροποιηθούν επαρκώς στην συνείδηση του κόσμου τόσο από το ΠΑΣΟΚ όσο και από το ΚΚΕ ακροβατώντας μεταξύ τους.

Όλα αυτά δίνουν το δικαίωμα σε πολλούς να χαρακτηρίζουν ως «αριστερά» όλα τα απολυταρχικά κομουνιστικά καθεστώτα παγκοσμίως! Λογικό, αφού υποτίθεται ότι ο αριστερός προσβλέπει στον σοσιαλισμό και τα καθεστώτα του ανατολικού μπλοκ και της Ασίας υποτίθεται πάλι ότι αυτόν εφάρμοζαν. Άλλωστε η ταύτιση με τον «υπαρκτό» σοσιαλισμό έγινε ως ένα βαθμό και ως συμμαχία εναντίον του αντίπαλου δέους, τον «υπαρκτό» καπιταλισμό. Ετεροκαθορισμός δηλαδή.

Πώς γίνεται να υποστηρίζει κανείς ένα καθεστώς όπως αυτό της Β. Κορέας;

Διαβάστε το εξαιρετικό άρθρο του περιοδικού BLUE PLANET του τεύχους 4 του 2008 για την Β. Κορέα και θα τρελαθείτε ( http://www.blue-planet.gr/uploads/files/508.pdf ). Δεν υπάρχουν κινητά τηλέφωνα και ίντερνετ για τους πολίτες, ακούγεται συνέχεια προπαγάνδα από το ραδιόφωνο, που παίζει υποχρεωτικά σε κάθε σπίτι, ακόμα και αν κοπεί το ρεύμα! Ο στρατός είναι πανταχού παρόν και δεν τολμάει να πει κανείς την παραμικρή κουβέντα σε βάρος της ηγεσίας. Φυσικά η διακυβέρνηση της χώρας μεταβιβάζεται κληρονομικά στον διάδοχο! Η πλύση εγκεφάλου την οποία έχουν υποστεί οι πολίτες της Β. Κορέας είναι τέτοια που υπάρχουν βορειοκορεάτες που επισκέπτονται το μαυσωλείο που βρίσκεται η σωρός του Κιμ Ιλ Σουνγκ (ο παππούς) και κλαίνε! Να κλαις από συγκίνηση βλέποντας τη σωρό του καταπιεστή, βασανιστή και δικτάτορά σου. Αυτό είναι πρόοδος! Σε τι διαφέρει αυτό από τα βασιλικά πολιτεύματα; Ίσα-ίσα που είναι χειρότερο. Γιατί είναι κακός ο Πινοσέτ και ήταν καλός ο Κιμ; Δύο μέτρα και δύο σταθμά; Τι σημασία έχει ποιος παράγει και κατέχει τον πλούτο όταν καταλύονται τα δικαιώματα και οι ελευθερίες του πολίτη και όταν αυτός είναι αποκλεισμένος από αυτόν τον πλούτο;

Εκτιμώ ότι πλέον όποιος βάζει σε ένα τσουβάλι την αριστερά, το κάνει απλά και μόνο γιατί έτσι βολεύει την επιχειρηματολογία του, αλλά και η αριστερά θα πρέπει επιτέλους να αποκηρύξει και να καταδικάσει επισήμως όλες αυτές τις πρακτικές, διαφορετικά δεν διαφέρει σε τίποτα από αυτά που καταδικάζει.

 ερισσό﷽﷽﷽κ διαφσε κ

Πίσω στο μαντρί!

Μα καλά τι έπαθαν οι Έλληνες;

Πρώτη δύναμη η αριστερά (εντάξει δεν είναι η αριστερά για να μπει σε ένα τσουβάλι, αλλά όπως και να ’χει μιλάμε για τον χώρο αριστερότερα του ΠΑΣΟΚ, που δεν είναι και τόσο δύσκολο πλέον να διευρύνεται με τη δεξιόστροφη πολιτική του τελευταίου)!

Στην προηγούμενη ανάρτηση αναφερόμουν στο πιθανό(;) τέλος του δικομματισμού στην Ελλάδα, βάση των πρόσφατων δημοσκοπήσεων.

Μακάρι να συμβεί κάτι τέτοιο, αλλά μια πιο ρεαλιστική εκτίμηση προβλέπει ότι στην κάλπη ο κλασικός Έλληνας θα επιστρέψει στην «ασφάλεια» που του προσφέρει το μαντρί!

Αν μάλιστα φύγει ο «κακός» Γιωργάκης και την θέση του αναλάβει ένας νέος σωτήρας, οι φίλοι μας ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ θα έχουν την τέλεια αφορμή για να γλυτώσουν από τον λύκο...

Το δεκαπενθήμερο του τέλους (;) του δικομματισμού

Έχει υποστηριχθεί πολλάκοις ότι ο δικομματισμός καταρέει, αλλά το τέλος του δικομματισμού ποτέ δεν έρχεται! Πάντα βρίσκει τρόπο και επιβιώνει. Ίσως όμως τώρα να υπάρχουν οι συνθήκες που θα του ρίξουν ένα καθοριστικό χτύπημα!

Τα απίστευτα γεγονότα των δύο εβδομάδων από τις 27/10/2011 μέχρι τις 10/11/2011 αυτό δείχνουν.

Ο τίτλος του μπλογκ δικαιώνεται πλήρως με βάση τα γεγονότα που έλαβαν χώρα από τη στιγμή της ανακοίνωσης της συμφωνίας της 26^ης Οκτωβρίου, μέχρι την ορκωμοσία του κ. Παπαδήμου! Τα νεύρα όλων μας τεντώθηκαν σε επικίνδυνο βαθμό! Η αρχή ήταν η περίφημη συμφωνία της 26^ης προς 27^η Οκτωβρίου και αυτά που περάσαμε θα τα μελετούν για χρόνια οι μελλοντικοί ιστορικοί, ενώ οι ερευνητές της πολιτικής επιστήμης, των οικονομικών, της κοινωνιολογίας κτλ, θα συγγράφουν εργασίες, βιβλία και διδακτορικά τις επόμενες δεκαετίες.

Έλαβε χώρα ένα γαϊτανάκι ανεύθυνων χειρισμών, δηλώσεων, διαρροών και παρασκηνιακών διαβουλεύσεων που συγκέντρωσε σε ελάχιστες μέρες όλες τις μικροπολιτικές πρακτικές του άθλιου ελληνικού πολιτικού συστήματος.

Πρωταγωνιστής ο Γιωργάκης και σε Β ανδρικό ρόλο ο Αντωνάκης. Άξιοι συμπαραστάτες ο Καρατζαφέρης και διάφοροι συντάκτες του «πολιτικού» ρεπορτάζ. Παρένθεση: πολιτικό ρεπορτάζ σημαίνει να έχω φίλους κάποιους βουλευτές και κομματικά στελέχη, που μου δίνουν ότι πληροφορία θεωρούν ότι τους συμφέρει εκείνη τη στιγμή και εγώ την αναμεταδίδω χωρίς καμία διασταύρωση; Κλείνει η παρένθεση.

Σε ρόλο κομπάρσου τα μπλογκς που οργίασαν εκείνες τις μέρες και που μέχρι να διαδώσουν την όποια «δημοσιογραφική» πληροφορία, αυτή είχε ήδη διαψευστεί!

Οι περισσότεροι από μας έχουμε πολλά να πούμε σε βάρος του πολιτικού συστήματος που οδήγησε τη χώρα στην παρούσα κατάσταση, όμως με την στάση των δύο πολιτικών αρχηγών το σακί των επιχειρημάτων μας ξεχείλισε! Οι αθλιότητες, τα ψεύδη, η πλήρης αδιαφορία για το δημόσιο συμφέρον και η θεοποίηση της καρέκλας είναι οι απόλυτοι μάρτυρες της ολοκληρωτικής κατάρρευσης αυτών των μεθόδων. Η αδιαφορία για την θέση της κοινής γνώμης (και κοινής λογικής) και τα απελπιστικά αργά αντανακλαστικά του Γιωργάκη και του Αντωνάκη δεν αφήνουν περιθώρια σε κανέναν να ελπίζει ότι τα κόμματα και οι κυβερνήσεις είναι σε θέση να βγάλουν τη χώρα από το αδιέξοδο που την έφεραν.

Φτάσαμε στο σημείο να παρακαλούν όλοι οι Έλληνες να τα βρουν επιτέλους οι δυο τους και να κάνουν κυβέρνηση συνεργασίας (εθνικής ενότητας, εθνικής ανάγκης, έκτακτης ανάγκης, συγκυβέρνηση, υπηρεσιακή κυβέρνηση και άλλα ωραία). Ποιοι; Οι Έλληνες. Που τους έλεγες για κυβερνήσεις συνεργασίας και έτρεχαν να κρυφτούν. Που το μόνο πρόσφατο τέτοιο παράδειγμα ήταν οι κυβερνήσεις Ζολώτα και Τσανετάκη που ήταν αδύνατο να λειτουργήσουν.

Έφτασαν να θέλουν να είναι στην ίδια κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και ΝΔ! Αν τα έλεγε αυτά κανείς πριν 10 χρόνια θα τον μάζευαν με ζουρλομανδύα.

Και ενώ δημοσκοπικά τα δύο μεγάλα κόμματα βρίσκονται σε ιστορικά χαμηλά, όλοι αναρωτιούνται αν αυτό σηματοδοτεί το τέλος του δικομματισμού. Όλοι τα έχουν βάλει με τους πολιτικούς, άσχετα από τις δικές τους προσωπικές ευθύνες, και κυρίως με τους πολιτικούς των κομμάτων που κυβέρνησαν τη χώρα και πάντα εξυπηρετούσαν προσωπικά ιδιοτελή συμφέροντα, τους καναλάρχες, τους εκδότες, τους μεγαλοεργολάβους (πολλές φορές οι δύο τελευταίοι ταυτίζονταν), τις τράπεζες, μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους και βέβαια τον στενό κομματικό μηχανισμό και την εκλογική τους πελατεία. Οι πρακτικές αυτές μάλιστα, σε συνθήκες απόλυτης διάλυσης της οικονομικής κατάστασης της πλειοψηφίας των πολιτών, δεν δείχνουν να έχουν εξαλειφθεί ή έστω περιοριστεί, επομένως η οργή του κόσμου έχει ενταθεί. Το κερασάκι στην τούρτα ήταν το δεκαπενθήμερο ανευθυνότητας!

Ταυτόχρονα παρατηρείται σημαντική ενίσχυση των μικρών κομμάτων. Το ΚΚΕ εμφανίζεται με αυξημένα ποσοστά, ο ΣΥΡΙΖΑ το ίδιο, το ΛΑΟΣ έχει λίγο μικρότερη αύξηση, αλλά έχει και αυτό αύξηση, η ΔΗΜΑΡ όχι απλά μπαίνει στη βουλή, αλλά δείχνει να έχει μια δυναμική, η ΔΗΣΥ ενώ έδειχνε να μην μπορεί να εισέλθει στην βουλή, τώρα παρουσιάζεται σταθερά εντός της, οι Οικολόγοι ξεπερνούν άνετα το όριο του 3% και εμφανίζουν αυξητικές τάσεις, ενώ ακόμα και ακραίες παρατάξεις όπως η Ανταρσύα και η Χρυσή Αυγή έχουν ποσοστά της τάξης του 1%.

Αν είχαμε αύριο εκλογές και επιβεβαιώνονταν τα ποσοστά των δημοσκοπήσεων στην κάλπη, υπήρχε το ενδεχόμενο τα έχουμε στη βουλή επτά κόμματα με ΠΑΣΟΚ και ΝΔ να έχουν χάσει μεγάλο ποσοστό των εδρών τους. Φυσικά η αυτοδυναμία είναι πρακτικά αδύνατη σε αυτήν την περίπτωση, οπότε οι κυβερνήσεις συνεργασίας είναι μονόδρομος, γιατί φαντάζομαι ότι κανείς δεν θα θέλει να οδηγηθεί η χώρα σε διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις, ειδικά σε τέτοια δύσκολη χρονική συγκυρία, μέχρι να υπάρξει αυτοδυναμία, λες και με την αυτοδυναμία λύνονται όλα τα προβλήματα.

Επομένως, στην συνείδηση του κόσμου το ενδεχόμενο οι επόμενες κυβερνήσεις να μην είναι μονοκομματικές θεωρείται πολύ πιθανό και δείχνει να έχει μεγαλύτερη εξοικείωση με την ιδέα αυτή. ergω﷽﷽﷽﷽﷽.

3% και εμφανης πλειοψηφ

Τα δημοσκοπικά χαμηλά των δσταση.

﷽﷽﷽αιωνιζσα χρόνια συνέβαιύο μεγάλων κομμάτων, λοιπόν, η άνοδος των μικρών κομμάτων, η τωρινή «συγκυβέρνηση» και η σχεδόν βέβαιη αδυναμία αυτοδυναμίας, δημιουργούν τις συνθήκες κατάρρευσης του δικομματισμού.

Στο πλαίσιο αυτό ίσως επιτέλους μπορέσουμε να δούμε τα πραγματικά ποσοστά των κομμάτων. Η καραμέλα των κομμάτων εξουσίας, όταν τα μικρά κόμματα εμφάνιζαν ενισχυμένα ποσοστά, ήταν ότι είναι κόμματα διαμαρτυρίας και εκφράζουν μια αντίδραση της κοινωνίας, χωρίς να ανταποκρίνεται η εκλογική τους δύναμη στην πραγματικότητα.

Θα απαντούσα ότι τόσα χρόνια συνέβαινε ακριβώς το αντίθετο! Με τον φόβο της μη ύπαρξης αυτοδυναμίας ή με τον φόβο ότι υπήρχε ενδεχόμενο να συνεχίσει την, λανθασμένη συνήθως, πολιτική του ο εκάστοτε πρωθυπουργός, ο κόσμος ψήφιζε το αντίπαλο μεγάλο κόμμα και διαιωνιζόταν αυτή η κατάσταση.

Ίσως, τώρα μπορέσει ο κόσμος να εκφραστεί απαλλαγμένος από τις δεσμεύσεις και τα εκβιαστικά διλήμματα του παρελθόντος.

Ίσως μάλιστα να είναι κατάλληλες για την δημιουργία νέων συσχετισμών και σχηματισμών, καθώς ο φόβος της «εξόδου από το μαντρί» θα έχει περιοριστεί και η προοπτική εξουσίας δεν θα είναι ο μοναδικός συνδετικός κρίκος των διαφόρων τάσεων εντός του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ.

Σίγουρα θα πρέπει να γίνουν εκλογές το συντομότερο δυνατό, μόλις ξεκαθαρίσουν βέβαια κάποια πράγματα στην Ευρώπη και εξασφαλιστούν κάποιες βασικές συνθήκες, γιατί πολύ φοβάμαι ότι ανεξάρτητα από τα θετικά στοιχεία της παρούσας συγκυβέρνησης, δύσκολα θα μπορέσει να επιτύχει.

Ένα πρώτο σχόλιο της κυβέρνησης «εθνικής σωτηρίας»

Κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας ή εθνικής ισορροπίας; Μάλλον το δεύτερο.

Καταρχήν να ξεκαθαρίσω ότι δεν θέλω να ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που γκρινιάζουν διαρκώς και τα βλέπουν όλα στραβά πάντα.

Για αυτό θα αρχίσω από τα θετικά της νέας κυβέρνησης.

Καταρχήν απαλλαχτήκαμε επιτέλους από τον Γιωργάκη. Δυστυχώς  ο Γιώργος  Παπανδρέου αποδείχτηκε πολύ κατώτερος των περιστάσεων και των προσδοκιών που είχαν δημιουργηθεί όταν ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας. Η προσπάθεια τήρησης δύσκολων εσωκομματικών ισορροπιών, σε συνδυασμό με προσωπικές φιλοδοξίες και με μία ασαφή και τουλάχιστον ανορθόδοξη σχέση με την οικογένειά του, τον οδήγησαν σε πολύ επικίνδυνες επιλογές για την Ελλάδα.

Επίσης έφυγαν από την κυβέρνηση πολιτικοί του ύφους και ήθους των Καστανίδη και Μπεγλίτη, οι οποίοι εκφράζουν ένα παλαιού τύπου πολιτικάντικο λόγο συνοδευόμενο από ανστοιχες ﷽﷽και των προσδοκιτίστοιχες πράξεις.

Επιπλέον είναι η πρώτη φορά που βρίσκονται στην ίδια κυβέρνηση άνθρωποι του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, υπό την πρωθυπουργία ενός, αν μη τι άλλο, σοβαρού ανθρώπου.

Ο τελευταίος είναι ένα ακόμα θετικό στοιχείο αυτής της μεταβατικής κυβέρνησης. Μπορεί να έχει κανείς τις επιφυλάξεις του επειδή έχουμε να κάνουμε με έναν κατεξοχήν άνθρωπο του τραπεζικού συστήματος με κάποια προϊστορία στο λογιστικό μαγείρεμα της εισόδου της Ελλάδας στην ΟΝΕ και γενικότερα επειδή είναι πιθανότερο να κάνει επιλογές που θα εξυπηρετούν τα τραπεζικά συμφέροντα έναντι αυτών του λαού, όμως δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε τις γνωστές θετικές πλευρές του. Ξέρει να μιλήσει χωρίς σκονάκι, δεν μακρηγορεί λέγοντας ανούσιες βλακείες, έχει γνώσεις, σοβαρότητα και ισχυρές γνωριμίες ενώ παράλληλα δεν έχει ανάγκη την ψήφο των πελατών.

Ακόμα, με εξαίρεση τον Αβραμόπουλο, οι υπόλοιποι συμμετέχοντες της ΝΔ είναι σοβαροί, όπως ο Δήμας που έχει αποδείξει τις ικανότητες και το επίπεδό του, ενώ και οι καθηγητές κουβαλούν αξιοπρεπή βιογραφικά.

Κλείνοντας με τα θετικά, έχω να αναφέρω την συμμετοχή του Γιαννίτση και του Σταυρόπουλου που φαίνεται να είναι προσωπικές επιλογές του Παπαδήμου και δείχνουν το στίγμα ότι αν ήταν στο χέρι του η κυβέρνηση που θα επέλεγε θα ήταν πολύ διαφορετική.

Όμως θα πω και στραβά, κυρίως για να εκτονωθώ και να δικαιολογήσω και τον τίτλο του μπλογκ.

Τα νεύρα μου, λοιπόν, με πιάνουν όταν βλέπω πανταχού παρούσα την Φώφη Γεννηματά! Τόσο μεγάλο πολιτικό μέγεθος έχει πια; Συμμετέχει πάντα σε όλες τις κυβερνήσεις, λες και από όπου περνάει αφήνει το πολιτικό στίγμα της με το πλούσιο έργο της. Είπαμε να κουβαλάς όνομα, αλλά πρέπει να υπάρχει και κάτι ουσιαστικό...

Παρόμοια είναι τα συναισθήματα που μου δημιουργούν και κάποιες άλλες κυρίες της κυβέρνησης, όπως η Μαριλίζα και η Χριστοφιλοπούλου. Που τις βρήκαν αυτές; Τόσο ξύλινο και κενό λόγο δεν έχει ούτε ο Τόλκας και ο Κικίλιας (φαντάσου να βάζαν και αυτόν!)!

Βέβαια δεν πρέπει να ξεχάσω τις συμπάθειές μου. Βενιζέλος, Πάγκαλος, Ρέππας. Ότι χειρότερο κυκλοφορεί στην ελληνική πολιτική ζωή. Άσχετα αν το παίζουν εκσυγχρονιστές (πάει και αυτή η λέξη, ξεφτιλίστηκε) κάποιοι από αυτούς, στην ουσία ενδιαφέρονται μόνο για το προσωπικό τους πολιτικό όφελος, ανεξάρτητα από κόστος. Στην λέξη αριβίστας στο λεξικό έχει τις φωτογραφίες και των τριών.

Να μην ξεχάσω να αναφερθώ στην αποχώρηση από την κυβέρνηση των Μόσιαλου και Λαμπρινήδη, που δείχνει αδικαιολόγητη, ειδικά αν συγκριθεί με την παραμονή άλλων στελεχών.

Για τον Αβραμόπουλο ό,τι και να πει κανείς είναι λίγο. Μηδέν έργο, μηδέν ουσία. Μόνο δημόσιες σχέσεις.

Ένα ακόμα αρνητικό στοιχείο της σημερινής κυβέρνησης είναι η μη συμμετοχή σε αυτήν στελεχών της Δημοκρατικής Συμμαχίας. Η Ντόρα από την αρχή δήλωσε ανοιχτά την στήριξή της στην επερχόμενη κυβέρνηση, οπότε θα δικαιούνταν κάποιου είδους συμμετοχή, ειδικά αν λάβουμε υπόψιν μας το γεγονός ότι και συμφωνεί απόλυτα με την κυβερνητική πολιτική και έχει ικανά και σοβαρά στελέχη. Αλλά φαντάζομαι ότι ο Σαμαράς δεν θα συμφωνούσε σε κάτι τέτοιο (με γνώμονα πάντα το δημόσιο συμφέρον...).

Όσο για τις φήμες που είχαν κυκλοφορήσει σχετικά με τη δημιουργία ενός ολιγομελούς και ευέλικτου σχήματος, διαψεύστηκαν πανηγυρικά! Φαίνεται ότι απλώς προσέθεταν μία θέση αναπληρωτή υπουργού για να βολέψουν τα νέα πρόσωπα, αυξάνοντας τελικά τον αριθμό των κυβερνητικών στελεχών και φυσικά το αντίστοιχο κόστος. Φαίνεται ότι λεφτά υπάρχουν...

Και περνάμε τώρα στα καλά παιδιά του ΛΑΟΣ. Το άθλιο πολιτικό σύστημα έκανε τον Καρατζαφέρη και τον Βορίδη να μοιάζουν οι μόνες φωνές της λογικής, μαζί με την Ντόρα και τον Κουβέλη φυσικά, αλλά αυτοί δεν μετράνε γιατί ήταν αναμενόμενο ως ένα βαθμό.

Έδωσαν το δικαίωμα, μάλιστα, στον Καρατζαφέρη να διαμορφώνει και να επηρεάζει τις εξελίξεις, ενώ λίγο έλειψε να μας πει ότι θα γινόταν και πρωθυπουργός. Ο υστερικός Άδωνης, ο φασίστας Βορίδης και ο γραφικός Ροντούλης είναι στελέχη της κυβέρνησης. Τι να σχολιάσει κανείς; Ότι ευτυχώς που δεν προτιμήθηκαν ο Βαΐτσης και ο Αποστολάκης;

Αφήνω για το τέλος το πιο γελοίο και γραφικό στοιχείο της ιστορίας.

Η ορκωμοσία!!!

Σκηνές απείρου κάλους με πέντε τράγους με πετραχείλια και χρυσά άμφια να «ορκίζουν» πρωθυπουργό και υπουργούς. Ψαλμωδίες και λιβάνια μέσα στο προεδρικό μέγαρο. Εικόνες άλλης εποχής που επιβεβαιώνουν με τον χειρότερο τρόπο το ότι ζούμε σε θεοκρατικό καθεστώς και μας κάνουν ρεζίλι διεθνώς (λες και δεν έφτανε το ρεζιλίκι των τελευταίων ημερών). Το κερασάκι στην τούρτα;

Ο αρχιεπίσκοπος υπογράφει το πρωτόκολλο μετά τον Πρόεδρο της δημοκρατίας και τον πρωθυπουργό.

Ξεφτίλα να γίνονται αυτά εν έτη 2011.

Ανεξάρτητα από όλα αυτά τα σχόλια, επιθυμώ σφόδρα να πετύχει αυτή κυβέρνηση, όσο και αν το βλέπω λίγο δύσκολο, γιατί πραγματικά το έχουμε ανάγκη όλοι και γιατί ενδεχόμενη επιτυχία θα αποτελέσει θετικό προηγούμενο για μελλοντικές κυβερνήσεις συνεργασίας, σε πιο ομαλές συνθήκες και με πιο υπεύθυνους αρχηγούς κομμάτων.