Για όσους έχουν ασθενή μνήμη

Επειδή λόγω πόλωσης εν όψη των εκλογών της 17^ης Ιουνίου, παρατηρώ μία σχετική χαλαρότητα στην κριτική που είχε ασκηθεί τον προηγούμενο καιρό σε ΠΑΣΟΚ - ΝΔ και μία αύξηση της συσπείρωσής τους μπροστά στον φόβο του αριστερού φαντάσματος, με τα εκβιαστικά διλήμματα να είναι πάλι μπροστά μας, θα ήθελα να υπενθυμίσω λίγο τι ακριβώς σημαίνει ΠΑΣΟΚ και ΝΔ για την Ελλάδα και πόσο κενό περιεχομένου είναι το δίλημμα ευρώ – δραχμή που θέλουν να μας θέσουν.

 Καταρχήν θα πρέπει να ξεκαθαριστεί ότι αυτά τα δύο κόμματα δεν έχουν το μονοπώλιο της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας και της παραμονής μας στην ευρωζώνη. Απλώς, γνωρίζοντας την απίστευτη αναξιοπιστία τους και τις τεράστιες ευθύνες τους για την ηθική, πολιτική, κοινωνική και οικονομική παρακμή του κράτους, αρέσκονται στο να θέτουν εκβιαστικά διλήμματα, θεωρώντας ότι με αυτόν τον τρόπο είναι εφικτή η πολιτική τους επιβίωση.

Επί της ουσίας, τώρα, θυμίζω πως λειτούργησε το σύστημα εξουσίας των δύο κομμάτων όλα τα μεταπολιτευτικά χρόνια:

·      Διαλύθηκε τελείως κάθε έννοια επιχειρηματικότητας και βιομηχανικών επενδύσεων.

o   Με τον κακώς εννοούμενο κομματικό και συντεχνιακό συνδικαλισμό (κυρίως από το ΠΑΣΟΚ, αλλά και η ΝΔ τον εκμεταλλεύτηκε όσο γινόταν) καταδικάστηκε κάθε προσπάθεια εκβιομηχάνισης της χώρας (Πειραϊκή Πατραϊκή, Pirelli, NISSAN κτλ.).

o   Με την δαιδαλώδη και απαρχαιωμένη νομοθεσία

o   Με την γραφειοκρατία που προκαλεί καθυστερήσεις και ευνοεί τη συναλλαγή και τη διαφθορά

o   Σκανδαλώδεις και μη ανταποδοτικοί φόροι υπέρ τρίτων

Τα ποσοστά ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ δεν τους αξίζουν!

Ακριβώς όπως συνέβαινε και παλιότερα με ΠΑΣΟΚ – ΝΔ, που τα εκλογικά τους νούμερα δεν τους άξιζαν ούτε κατά διάνοια, έτσι συμβαίνει και σήμερα! Πόσοι πιστεύουν ότι το 1990 η πραγματική απήχηση της ΝΔ ήταν 47%;

Απλώς ο ψηφοφόρος κάθε φορά υπέκυπτε σε εκβιαστικά διλήμματα του τύπου «να μην έρθουν οι κομουνιστές», «να μην κυβερνήσει η δεξιά», «να φύγει ο κλέφτης ο Ανδρέας», «να φύγουν τα λαμόγια του ΠΑΣΟΚ», «να φύγει ο μπούλης» κτλ.

Κάθε φορά όλοι έβριζαν και κατηγορούσαν τις πολιτικές και τους μηχανισμούς εξουσίας των δύο κομμάτων εξουσίας, αλλά στο τέλος τα ψήφιζαν δικαιολογώντας αυτήν τους την επιλογή με βάση κάποιο από τα παραπάνω διλήμματα.

Στις εκλογές της 6^ης Μαΐου αυτό φάνηκε να αλλάζει. Οι αδιέξοδες, άδικες και αναποτελεσματικές επιλογές των δύο αυτών κομμάτων μεταπολιτευτικά, είχαν ως αποτέλεσμα να μην φοβάται πλέον ο κόσμος τις κυβερνήσεις συνεργασίας και να δίνει ευκαιρίες σε νέα ή παλαιότερα μικρά κόμματα, αποδυναμώνοντας αισθητά ΠΑΣΟΚ και ΝΔ.

Το αδιέξοδο κομματικό πολιτικό σύστημα και να ανούσια εκβιαστικά διλήμματα

Τα (ψευτο)διλήμματα που τίθενται σε αυτές τις εκλογές είναι:

• Μνημόνιο – αντιμνημόνιο
• Ευρώ – δραχμή
• Ευρωπαϊκή Ένωση – απομόνωση
• Μεταρρυθμίσεις – αδράνεια
• Αυτοδυναμία – συνεργασίες
• Να σωθεί η χώρα – να καταστραφεί
• Κέντρο – άκρα

Τα παραπάνω διλήμματα έχουν συνήθως εκβιαστικό χαρακτήρα και τρομοκρατούν τον κόσμο. Το κομματικό κατεστημένο, αγνοώντας παραδειγματικά την ανεπάρκεια και τις ευθύνες του, προσπαθεί να κάνει τον λαό να ταυτίζει ΠΑΣΟΚ και ΝΔ με τις «λογικές» επιλογές σε κάθε ένα από αυτά.

Η δεύτερη επιλογή μένει για τα λεγόμενα άκρα του πολιτικού φάσματος και εκεί είναι που αρχίζει το μεγάλο πανηγύρι του άκρατου λαϊκισμού.

Αν εξαιρέσει κανείς το ΚΚΕ που έχει σαφή θέση για έξοδο της χώρας από Ε.Ε. και ευρώ, κανένα άλλο κόμμα δεν είναι εναντίον της ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας. Ίσως να υπάρχουν κάποιες πιο ακραίες φωνές σε ορισμένες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά η επίσημη θέση έχει σαφώς ευρωπαϊκό προσανατολισμό!

Ειδικά η Δημοκρατική Αριστερά, η Δημοκρατική Συμμαχία, η Δράση, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες, η Κοινωνική Συμφωνία, οι Οικολόγοι Πράσινοι και η Δημιουργία Ξανά είναι σαφώς υπέρ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ευρώ, ενώ όλοι συμφωνούν και στο ότι πρέπει να γίνουν μεταρρυθμίσεις. Βέβαια, ανάλογα με το αν το κάθε κόμμα έχει δεξιό ή αριστερό προσανατολισμό, υπάρχουν διαφοροποιήσεις ως προς το από που πρέπει να ξεκινήσουν οι μεταρρυθμίσεις, αλλά η ουσία παραμένει η ίδια. Κανείς δεν επιθυμεί να παραμείνει το ελληνικό κράτος το μέσον για να ικανοποιούνται οι πελατειακές σχέσεις των κυβερνήσεων, ειδικά σε εικονικούς οργανισμούς και αναποτελεσματικές υπηρεσίες.

Ψηφίζω ΠΑΣΟΚ – ΝΔ αλλά το ξέρω μόνο εγώ…

Όπου σταθεί και όπου βρεθεί κανείς ακούει για τις ευθύνες των δύο κομμάτων που διακυβέρνησαν τη χώρα τα τελευταία χρόνια και το πως οδήγησαν την Ελλάδα στην τωρινή, άθλια κατάσταση.

Παντού ακούς τις ίδιες φράσεις:

«Δεν ξέρω τι θα ψηφίσω, σίγουρα όμως όχι κάποιο από τα δύο «μεγάλα» κόμματα»

«Ψηφίστε ό,τι θέλετε εκτός από ΠΑΣΟΚ-ΝΔ»

«Αυτοί που μας οδήγησαν εδώ, δεν είναι δυνατό να μας βγάλουν από την κρίση»

κτλ.

Σωστές οι παραπάνω φράσεις και το ενδιαφέρον επικεντρώνεται περισσότερο στο ποια να επιλέξει ή﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽κθολογικγουμισμ επιροέκανείς από τις εναλλακτικές προτάσεις και για ποιους λόγους.

Αν τολμήσει κανείς να υποστηρίξει μια ενδεχόμενη προτίμηση προς τον δικομματισμό, συνήθως δέχεται επιθέσεις (και από δεξιά και από αριστερά) και έρχεται στην, ομολογουμένως, δύσκολη θέση να υπερασπιστεί τα αδικαιολόγητα!

Αυτό που παρατηρεί, τελικά, κάποιος είναι ότι υπάρχει μια σημαντική μερίδα πολιτών που επιλέγουν να αποφύγουν την «έκθεση» αυτού του είδους και προτιμούν να εκφράζουν δημοσίως πιο politically correct θέσεις.

Ντρέπονται (φυσικά) για τις επιλογές τους και δηλώνουν ότι δεν ξέρουν ακόμα τι θα ψηφίσουν, ότι θα ψηφίσουν Δράση, ΔΗΜΑΡ, Οικολόγους, Δημιουργία Ξανά ή άλλες ορθολογικές επιλογές, όμως οι ίδιοι γνωρίζουν πολύ καλά ότι θα ξανακάνουν ακριβώς το ίδιο λάθος!

Αν ίσχυαν στην πράξη αυτές οι δηλώσεις τότε η Δράση θα εισερχόταν εύκολα στην βουλή, οι Οικολόγοι το ίδιο και η ΔΗΜΑΡ θα είχε το διψήφιο ποσοστό εξασφαλισμένο. Δυστυχώς όμως η συναισθηματική ταύτιση με πολιτικούς χώρους, τα προσωπικά μικροσυμφέροντα, η οικογενειακές «παραδόσεις», η ανασφάλεια κτλ. δεν αφήνουν μερικούς ανθρώπους να ξεφύγουν από τον τυφλό οπαδισμό και το κατεστημένο, με αποτέλεσμα να υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να μην δούμε την τόσο επιθυμητή κατάρρευση του παλαιού κομματικού συστήματος.

Ίδωμεν...

Πίσω στο μαντρί!

Μα καλά τι έπαθαν οι Έλληνες;

Πρώτη δύναμη η αριστερά (εντάξει δεν είναι η αριστερά για να μπει σε ένα τσουβάλι, αλλά όπως και να ’χει μιλάμε για τον χώρο αριστερότερα του ΠΑΣΟΚ, που δεν είναι και τόσο δύσκολο πλέον να διευρύνεται με τη δεξιόστροφη πολιτική του τελευταίου)!

Στην προηγούμενη ανάρτηση αναφερόμουν στο πιθανό(;) τέλος του δικομματισμού στην Ελλάδα, βάση των πρόσφατων δημοσκοπήσεων.

Μακάρι να συμβεί κάτι τέτοιο, αλλά μια πιο ρεαλιστική εκτίμηση προβλέπει ότι στην κάλπη ο κλασικός Έλληνας θα επιστρέψει στην «ασφάλεια» που του προσφέρει το μαντρί!

Αν μάλιστα φύγει ο «κακός» Γιωργάκης και την θέση του αναλάβει ένας νέος σωτήρας, οι φίλοι μας ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ θα έχουν την τέλεια αφορμή για να γλυτώσουν από τον λύκο...

Το δεκαπενθήμερο του τέλους (;) του δικομματισμού

Έχει υποστηριχθεί πολλάκοις ότι ο δικομματισμός καταρέει, αλλά το τέλος του δικομματισμού ποτέ δεν έρχεται! Πάντα βρίσκει τρόπο και επιβιώνει. Ίσως όμως τώρα να υπάρχουν οι συνθήκες που θα του ρίξουν ένα καθοριστικό χτύπημα!

Τα απίστευτα γεγονότα των δύο εβδομάδων από τις 27/10/2011 μέχρι τις 10/11/2011 αυτό δείχνουν.

Ο τίτλος του μπλογκ δικαιώνεται πλήρως με βάση τα γεγονότα που έλαβαν χώρα από τη στιγμή της ανακοίνωσης της συμφωνίας της 26^ης Οκτωβρίου, μέχρι την ορκωμοσία του κ. Παπαδήμου! Τα νεύρα όλων μας τεντώθηκαν σε επικίνδυνο βαθμό! Η αρχή ήταν η περίφημη συμφωνία της 26^ης προς 27^η Οκτωβρίου και αυτά που περάσαμε θα τα μελετούν για χρόνια οι μελλοντικοί ιστορικοί, ενώ οι ερευνητές της πολιτικής επιστήμης, των οικονομικών, της κοινωνιολογίας κτλ, θα συγγράφουν εργασίες, βιβλία και διδακτορικά τις επόμενες δεκαετίες.

Έλαβε χώρα ένα γαϊτανάκι ανεύθυνων χειρισμών, δηλώσεων, διαρροών και παρασκηνιακών διαβουλεύσεων που συγκέντρωσε σε ελάχιστες μέρες όλες τις μικροπολιτικές πρακτικές του άθλιου ελληνικού πολιτικού συστήματος.

Πρωταγωνιστής ο Γιωργάκης και σε Β ανδρικό ρόλο ο Αντωνάκης. Άξιοι συμπαραστάτες ο Καρατζαφέρης και διάφοροι συντάκτες του «πολιτικού» ρεπορτάζ. Παρένθεση: πολιτικό ρεπορτάζ σημαίνει να έχω φίλους κάποιους βουλευτές και κομματικά στελέχη, που μου δίνουν ότι πληροφορία θεωρούν ότι τους συμφέρει εκείνη τη στιγμή και εγώ την αναμεταδίδω χωρίς καμία διασταύρωση; Κλείνει η παρένθεση.

Σε ρόλο κομπάρσου τα μπλογκς που οργίασαν εκείνες τις μέρες και που μέχρι να διαδώσουν την όποια «δημοσιογραφική» πληροφορία, αυτή είχε ήδη διαψευστεί!

Οι περισσότεροι από μας έχουμε πολλά να πούμε σε βάρος του πολιτικού συστήματος που οδήγησε τη χώρα στην παρούσα κατάσταση, όμως με την στάση των δύο πολιτικών αρχηγών το σακί των επιχειρημάτων μας ξεχείλισε! Οι αθλιότητες, τα ψεύδη, η πλήρης αδιαφορία για το δημόσιο συμφέρον και η θεοποίηση της καρέκλας είναι οι απόλυτοι μάρτυρες της ολοκληρωτικής κατάρρευσης αυτών των μεθόδων. Η αδιαφορία για την θέση της κοινής γνώμης (και κοινής λογικής) και τα απελπιστικά αργά αντανακλαστικά του Γιωργάκη και του Αντωνάκη δεν αφήνουν περιθώρια σε κανέναν να ελπίζει ότι τα κόμματα και οι κυβερνήσεις είναι σε θέση να βγάλουν τη χώρα από το αδιέξοδο που την έφεραν.

Φτάσαμε στο σημείο να παρακαλούν όλοι οι Έλληνες να τα βρουν επιτέλους οι δυο τους και να κάνουν κυβέρνηση συνεργασίας (εθνικής ενότητας, εθνικής ανάγκης, έκτακτης ανάγκης, συγκυβέρνηση, υπηρεσιακή κυβέρνηση και άλλα ωραία). Ποιοι; Οι Έλληνες. Που τους έλεγες για κυβερνήσεις συνεργασίας και έτρεχαν να κρυφτούν. Που το μόνο πρόσφατο τέτοιο παράδειγμα ήταν οι κυβερνήσεις Ζολώτα και Τσανετάκη που ήταν αδύνατο να λειτουργήσουν.

Έφτασαν να θέλουν να είναι στην ίδια κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και ΝΔ! Αν τα έλεγε αυτά κανείς πριν 10 χρόνια θα τον μάζευαν με ζουρλομανδύα.

Και ενώ δημοσκοπικά τα δύο μεγάλα κόμματα βρίσκονται σε ιστορικά χαμηλά, όλοι αναρωτιούνται αν αυτό σηματοδοτεί το τέλος του δικομματισμού. Όλοι τα έχουν βάλει με τους πολιτικούς, άσχετα από τις δικές τους προσωπικές ευθύνες, και κυρίως με τους πολιτικούς των κομμάτων που κυβέρνησαν τη χώρα και πάντα εξυπηρετούσαν προσωπικά ιδιοτελή συμφέροντα, τους καναλάρχες, τους εκδότες, τους μεγαλοεργολάβους (πολλές φορές οι δύο τελευταίοι ταυτίζονταν), τις τράπεζες, μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους και βέβαια τον στενό κομματικό μηχανισμό και την εκλογική τους πελατεία. Οι πρακτικές αυτές μάλιστα, σε συνθήκες απόλυτης διάλυσης της οικονομικής κατάστασης της πλειοψηφίας των πολιτών, δεν δείχνουν να έχουν εξαλειφθεί ή έστω περιοριστεί, επομένως η οργή του κόσμου έχει ενταθεί. Το κερασάκι στην τούρτα ήταν το δεκαπενθήμερο ανευθυνότητας!

Ταυτόχρονα παρατηρείται σημαντική ενίσχυση των μικρών κομμάτων. Το ΚΚΕ εμφανίζεται με αυξημένα ποσοστά, ο ΣΥΡΙΖΑ το ίδιο, το ΛΑΟΣ έχει λίγο μικρότερη αύξηση, αλλά έχει και αυτό αύξηση, η ΔΗΜΑΡ όχι απλά μπαίνει στη βουλή, αλλά δείχνει να έχει μια δυναμική, η ΔΗΣΥ ενώ έδειχνε να μην μπορεί να εισέλθει στην βουλή, τώρα παρουσιάζεται σταθερά εντός της, οι Οικολόγοι ξεπερνούν άνετα το όριο του 3% και εμφανίζουν αυξητικές τάσεις, ενώ ακόμα και ακραίες παρατάξεις όπως η Ανταρσύα και η Χρυσή Αυγή έχουν ποσοστά της τάξης του 1%.

Αν είχαμε αύριο εκλογές και επιβεβαιώνονταν τα ποσοστά των δημοσκοπήσεων στην κάλπη, υπήρχε το ενδεχόμενο τα έχουμε στη βουλή επτά κόμματα με ΠΑΣΟΚ και ΝΔ να έχουν χάσει μεγάλο ποσοστό των εδρών τους. Φυσικά η αυτοδυναμία είναι πρακτικά αδύνατη σε αυτήν την περίπτωση, οπότε οι κυβερνήσεις συνεργασίας είναι μονόδρομος, γιατί φαντάζομαι ότι κανείς δεν θα θέλει να οδηγηθεί η χώρα σε διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις, ειδικά σε τέτοια δύσκολη χρονική συγκυρία, μέχρι να υπάρξει αυτοδυναμία, λες και με την αυτοδυναμία λύνονται όλα τα προβλήματα.

Επομένως, στην συνείδηση του κόσμου το ενδεχόμενο οι επόμενες κυβερνήσεις να μην είναι μονοκομματικές θεωρείται πολύ πιθανό και δείχνει να έχει μεγαλύτερη εξοικείωση με την ιδέα αυτή. ergω﷽﷽﷽﷽﷽.

3% και εμφανης πλειοψηφ

Τα δημοσκοπικά χαμηλά των δσταση.

﷽﷽﷽αιωνιζσα χρόνια συνέβαιύο μεγάλων κομμάτων, λοιπόν, η άνοδος των μικρών κομμάτων, η τωρινή «συγκυβέρνηση» και η σχεδόν βέβαιη αδυναμία αυτοδυναμίας, δημιουργούν τις συνθήκες κατάρρευσης του δικομματισμού.

Στο πλαίσιο αυτό ίσως επιτέλους μπορέσουμε να δούμε τα πραγματικά ποσοστά των κομμάτων. Η καραμέλα των κομμάτων εξουσίας, όταν τα μικρά κόμματα εμφάνιζαν ενισχυμένα ποσοστά, ήταν ότι είναι κόμματα διαμαρτυρίας και εκφράζουν μια αντίδραση της κοινωνίας, χωρίς να ανταποκρίνεται η εκλογική τους δύναμη στην πραγματικότητα.

Θα απαντούσα ότι τόσα χρόνια συνέβαινε ακριβώς το αντίθετο! Με τον φόβο της μη ύπαρξης αυτοδυναμίας ή με τον φόβο ότι υπήρχε ενδεχόμενο να συνεχίσει την, λανθασμένη συνήθως, πολιτική του ο εκάστοτε πρωθυπουργός, ο κόσμος ψήφιζε το αντίπαλο μεγάλο κόμμα και διαιωνιζόταν αυτή η κατάσταση.

Ίσως, τώρα μπορέσει ο κόσμος να εκφραστεί απαλλαγμένος από τις δεσμεύσεις και τα εκβιαστικά διλήμματα του παρελθόντος.

Ίσως μάλιστα να είναι κατάλληλες για την δημιουργία νέων συσχετισμών και σχηματισμών, καθώς ο φόβος της «εξόδου από το μαντρί» θα έχει περιοριστεί και η προοπτική εξουσίας δεν θα είναι ο μοναδικός συνδετικός κρίκος των διαφόρων τάσεων εντός του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ.

Σίγουρα θα πρέπει να γίνουν εκλογές το συντομότερο δυνατό, μόλις ξεκαθαρίσουν βέβαια κάποια πράγματα στην Ευρώπη και εξασφαλιστούν κάποιες βασικές συνθήκες, γιατί πολύ φοβάμαι ότι ανεξάρτητα από τα θετικά στοιχεία της παρούσας συγκυβέρνησης, δύσκολα θα μπορέσει να επιτύχει.