Να λοιπόν που και
εγώ βλέπω τον εαυτό μου να μετατρέπεται σε θύμα της πόλωσης των εκλογών,
κατάσταση στην οποία, ομολογώ, δεν φανταζόμουν ότι θα βρισκόμουν ποτέ.
Παρότι η πάγια
θέση μου είναι εναντίον των εκβιαστικών διλημμάτων και της δυαδικής επιλογής
αντιμαχόμενων στρατοπέδων, αυτήν τη φορά νιώθω ότι αναγκάζομαι να παραβώ τις
αρχές μου. Έχω υποστηρίξει στο παρελθόν ότι είναι τεράστιο λάθος να μην
ψηφίζεις εκείνους που πραγματικά θεωρείς ότι είναι ικανότεροι, πιο άξιοι και σε
αντιπροσωπεύουν πειστικότερα, προκειμένου να ψηφίσεις τον αντίπαλο του κόμματος
που θέλεις να φύγει ή να μην καταλάβει την εξουσία, http://ta-neura-mou.blogspot.gr/2012/05/blog-post_31.html και http://ta-neura-mou.blogspot.gr/2012/05/blog-post_04.html . Πιστεύω ότι με το να μην ψηφίζουμε
αυτούς που προτιμούμε, διαιωνίζουμε την επιβίωση των "κακών" και
πρακτικά οδηγούμε στην εξαφάνιση αυτούς που θέλουμε, περιμένοντας κάποιους
«άλλους» να τους ψηφίσουν, ώστε αν, και όταν, αποκτήσουν κάποια δυναμική, τότε να
τους ψηφίσουμε και εμείς!
Όσα χρόνια ψηφίζω
ανήκα σε αυτούς στους «άλλους».
Τώρα όμως;
Ανέκαθεν πίστευα
στην ιδεολογία της σύγχρονης, ευρωπαϊκής αριστεράς και ειδικότερα στις αρχές
που είχε διατυπώσει με τα εξαιρετικά κείμενά του ο αείμνηστος Μιχάλης