Τα βαρίδια του ΣΥΡΙΖΑ

Κάποτε υπήρχε ένα κόμμα που το έλεγαν ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ. Ήταν η συνέχεια του ΚΚΕ Εσωτερικού του αείμνηστου Λεωνίδα Κύρκου, δηλαδή εκείνης της αριστεράς που κρατώντας τις βασικές κατευθύνσεις της κοινωνικής δικαιοσύνης, προσπαθούσε να απαλλαγεί από τα απολιθώματα του κομμουνισμού και είχε σαφώς ευρωπαϊκό και δημοκρατικό προσανατολισμό. Το κόμμα αυτό λάμβανε στις εκλογές ποσοστά της τάξης του 3-5% και για αυτό και είχε μείνει και εκτός βουλής.

Κάποια στιγμή, επί αρχηγίας του Αλέκου Αλαβάνου, συνεργάστηκαν με τον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ διάφορα μικρά κόμματα και κινήσεις της αριστεράς, από τα οποία τα περισσότερα είχαν σαφώς πιο

Θύμα της πόλωσης

Να λοιπόν που και εγώ βλέπω τον εαυτό μου να μετατρέπεται σε θύμα της πόλωσης των εκλογών, κατάσταση στην οποία, ομολογώ, δεν φανταζόμουν ότι θα βρισκόμουν ποτέ.

Παρότι η πάγια θέση μου είναι εναντίον των εκβιαστικών διλημμάτων και της δυαδικής επιλογής αντιμαχόμενων στρατοπέδων, αυτήν τη φορά νιώθω ότι αναγκάζομαι να παραβώ τις αρχές μου. Έχω υποστηρίξει στο παρελθόν ότι είναι τεράστιο λάθος να μην ψηφίζεις εκείνους που πραγματικά θεωρείς ότι είναι ικανότεροι, πιο άξιοι και σε αντιπροσωπεύουν πειστικότερα, προκειμένου να ψηφίσεις τον αντίπαλο του κόμματος που θέλεις να φύγει ή να μην καταλάβει την εξουσία, http://ta-neura-mou.blogspot.gr/2012/05/blog-post_31.html και http://ta-neura-mou.blogspot.gr/2012/05/blog-post_04.html . Πιστεύω ότι με το να μην ψηφίζουμε αυτούς που προτιμούμε, διαιωνίζουμε την επιβίωση των "κακών" και πρακτικά οδηγούμε στην εξαφάνιση αυτούς που θέλουμε, περιμένοντας κάποιους «άλλους» να τους ψηφίσουν, ώστε αν, και όταν, αποκτήσουν κάποια δυναμική, τότε να τους ψηφίσουμε και εμείς!

Όσα χρόνια ψηφίζω ανήκα σε αυτούς στους «άλλους».

Τώρα όμως;

Ανέκαθεν πίστευα στην ιδεολογία της σύγχρονης, ευρωπαϊκής αριστεράς και ειδικότερα στις αρχές που είχε διατυπώσει με τα εξαιρετικά κείμενά του ο αείμνηστος Μιχάλης

Τα ποσοστά ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ δεν τους αξίζουν!

Ακριβώς όπως συνέβαινε και παλιότερα με ΠΑΣΟΚ – ΝΔ, που τα εκλογικά τους νούμερα δεν τους άξιζαν ούτε κατά διάνοια, έτσι συμβαίνει και σήμερα! Πόσοι πιστεύουν ότι το 1990 η πραγματική απήχηση της ΝΔ ήταν 47%;

Απλώς ο ψηφοφόρος κάθε φορά υπέκυπτε σε εκβιαστικά διλήμματα του τύπου «να μην έρθουν οι κομουνιστές», «να μην κυβερνήσει η δεξιά», «να φύγει ο κλέφτης ο Ανδρέας», «να φύγουν τα λαμόγια του ΠΑΣΟΚ», «να φύγει ο μπούλης» κτλ.

Κάθε φορά όλοι έβριζαν και κατηγορούσαν τις πολιτικές και τους μηχανισμούς εξουσίας των δύο κομμάτων εξουσίας, αλλά στο τέλος τα ψήφιζαν δικαιολογώντας αυτήν τους την επιλογή με βάση κάποιο από τα παραπάνω διλήμματα.

Στις εκλογές της 6^ης Μαΐου αυτό φάνηκε να αλλάζει. Οι αδιέξοδες, άδικες και αναποτελεσματικές επιλογές των δύο αυτών κομμάτων μεταπολιτευτικά, είχαν ως αποτέλεσμα να μην φοβάται πλέον ο κόσμος τις κυβερνήσεις συνεργασίας και να δίνει ευκαιρίες σε νέα ή παλαιότερα μικρά κόμματα, αποδυναμώνοντας αισθητά ΠΑΣΟΚ και ΝΔ.

Το αδιέξοδο κομματικό πολιτικό σύστημα και να ανούσια εκβιαστικά διλήμματα

Τα (ψευτο)διλήμματα που τίθενται σε αυτές τις εκλογές είναι:

• Μνημόνιο – αντιμνημόνιο
• Ευρώ – δραχμή
• Ευρωπαϊκή Ένωση – απομόνωση
• Μεταρρυθμίσεις – αδράνεια
• Αυτοδυναμία – συνεργασίες
• Να σωθεί η χώρα – να καταστραφεί
• Κέντρο – άκρα

Τα παραπάνω διλήμματα έχουν συνήθως εκβιαστικό χαρακτήρα και τρομοκρατούν τον κόσμο. Το κομματικό κατεστημένο, αγνοώντας παραδειγματικά την ανεπάρκεια και τις ευθύνες του, προσπαθεί να κάνει τον λαό να ταυτίζει ΠΑΣΟΚ και ΝΔ με τις «λογικές» επιλογές σε κάθε ένα από αυτά.

Η δεύτερη επιλογή μένει για τα λεγόμενα άκρα του πολιτικού φάσματος και εκεί είναι που αρχίζει το μεγάλο πανηγύρι του άκρατου λαϊκισμού.

Αν εξαιρέσει κανείς το ΚΚΕ που έχει σαφή θέση για έξοδο της χώρας από Ε.Ε. και ευρώ, κανένα άλλο κόμμα δεν είναι εναντίον της ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας. Ίσως να υπάρχουν κάποιες πιο ακραίες φωνές σε ορισμένες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά η επίσημη θέση έχει σαφώς ευρωπαϊκό προσανατολισμό!

Ειδικά η Δημοκρατική Αριστερά, η Δημοκρατική Συμμαχία, η Δράση, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες, η Κοινωνική Συμφωνία, οι Οικολόγοι Πράσινοι και η Δημιουργία Ξανά είναι σαφώς υπέρ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ευρώ, ενώ όλοι συμφωνούν και στο ότι πρέπει να γίνουν μεταρρυθμίσεις. Βέβαια, ανάλογα με το αν το κάθε κόμμα έχει δεξιό ή αριστερό προσανατολισμό, υπάρχουν διαφοροποιήσεις ως προς το από που πρέπει να ξεκινήσουν οι μεταρρυθμίσεις, αλλά η ουσία παραμένει η ίδια. Κανείς δεν επιθυμεί να παραμείνει το ελληνικό κράτος το μέσον για να ικανοποιούνται οι πελατειακές σχέσεις των κυβερνήσεων, ειδικά σε εικονικούς οργανισμούς και αναποτελεσματικές υπηρεσίες.