Η αποτυχία της εθνικής πόλο στην Ολυμπιάδα

Το αν η πορεία μίας εθνικής ομάδας θα χαρακτηριστεί ως αποτυχία ή ως επιτυχία, έχει να κάνει με τις προσδοκίες που έχουν καλλιεργηθεί το προηγούμενο διάστημα, οι οποίες εξαρτώνται από τις δυνατότητες της ομάδας σε σχέση με τις αντιπάλους, αλλά και με τις συνθήκες. Για παράδειγμα θεωρώ το ασημένιο μετάλλιο των γυναικών το 2004 ως αποτυχία, αφού ήταν προφανές ότι αξίζαμε το χρυσό και ότι μπορούσαμε να το πάρουμε.

Το γεγονός ότι ο αποκλεισμός της εθνικής μας από τα προημιτελικά της Ολυμπιάδας συνιστά αποτυχία λίγοι θα το αμφισβητήσουν, αφού πέρα από την σχετική παραδοχή των ίδιων των παικτών, ήταν σαφές ότι χάσαμε πολύ εύκολα από μία ομάδα πολύ κατώτερη της δικιάς μας. Δεν θα διαφωνήσω ότι και μόνο η συνεχής παρουσία της ομάδας πόλο στις Ολυμπιάδες και οι πολύ καλές εμφανίσεις μας με Κροατία και Ιταλία είναι σημαντικές, όμως όταν τα πάντα κρίνονται σε ένα παιχνίδι με μία ομάδα που είναι στα μέτρα μας (αν μη τι άλλο) και πρακτικά τα πάντα έχουν τελειώσει από το πρώτο ημίχρονο, τότε ναι, η αποτυχία είναι η μόνη λέξη που χαρακτηρίζει την πορεία μας.

Εσύ σε ποιο στρατόπεδο είσαι;

Ας γράψω και εγώ την γνώμη μου για την Παπαχρήστου. Τι διάολο, όλοι γράφουν, εγώ όχι;

Η πρώτη τοποθέτησή μου αναφορικά με το γεγονός του αποκλεισμού της από την Ολυμπιάδα, λόγω του αστείου της στο tweeter, ήταν ότι μια τέτοια απόφαση ήταν τουλάχιστον υπερβολική, ειδικά για ένα τέτοιο λόγο.

Στη συνέχεια, βλέποντας ποιοι και με ποια επιχειρήματα άρχισαν να υπερασπίζονται με πάθος την ανάκληση της απόφασης αποκλεισμού, παραξενεύτηκα. Ακροδεξιοί, φασίστες, χρυσαυγίτες, «πατριώτες» και λοιπές «εθνικοαπαλευθερωτικές» δυνάμεις έσπευσαν να υπερασπιστούν την ελευθερία του λόγου κτλ. Από την άλλη πλευρά, οι γνωστοί αντιρατσιστές επιδόθηκαν στην αγαπημένη τους συνήθεια της καταγγελίας των πάντων ως ρατσιστικά και η υπερβολή θρονιάστηκε για τα καλά σε blogs και social media.

Το αγαπημένο σπορ των Ελλήνων, δηλαδή η επιλογή ενός στρατοπέδου και  οι αντιπαραθέσεις μεταξύ των δύο στρατοπέδων, έχει την τιμητική του κάθε φορά που προκύπτει ένα «εθνικό» ζήτημα και οι διαχρονικές έριδες αναβιώνουν πανηγυρικά!

Ας δούμε τα πράγματα όσο πιο αποστασιοποιημένα γίνεται.