Η αποτυχία της εθνικής πόλο στην Ολυμπιάδα

Το αν η πορεία μίας εθνικής ομάδας θα χαρακτηριστεί ως αποτυχία ή ως επιτυχία, έχει να κάνει με τις προσδοκίες που έχουν καλλιεργηθεί το προηγούμενο διάστημα, οι οποίες εξαρτώνται από τις δυνατότητες της ομάδας σε σχέση με τις αντιπάλους, αλλά και με τις συνθήκες. Για παράδειγμα θεωρώ το ασημένιο μετάλλιο των γυναικών το 2004 ως αποτυχία, αφού ήταν προφανές ότι αξίζαμε το χρυσό και ότι μπορούσαμε να το πάρουμε.

Το γεγονός ότι ο αποκλεισμός της εθνικής μας από τα προημιτελικά της Ολυμπιάδας συνιστά αποτυχία λίγοι θα το αμφισβητήσουν, αφού πέρα από την σχετική παραδοχή των ίδιων των παικτών, ήταν σαφές ότι χάσαμε πολύ εύκολα από μία ομάδα πολύ κατώτερη της δικιάς μας. Δεν θα διαφωνήσω ότι και μόνο η συνεχής παρουσία της ομάδας πόλο στις Ολυμπιάδες και οι πολύ καλές εμφανίσεις μας με Κροατία και Ιταλία είναι σημαντικές, όμως όταν τα πάντα κρίνονται σε ένα παιχνίδι με μία ομάδα που είναι στα μέτρα μας (αν μη τι άλλο) και πρακτικά τα πάντα έχουν τελειώσει από το πρώτο ημίχρονο, τότε ναι, η αποτυχία είναι η μόνη λέξη που χαρακτηρίζει την πορεία μας.

Εσύ σε ποιο στρατόπεδο είσαι;

Ας γράψω και εγώ την γνώμη μου για την Παπαχρήστου. Τι διάολο, όλοι γράφουν, εγώ όχι;

Η πρώτη τοποθέτησή μου αναφορικά με το γεγονός του αποκλεισμού της από την Ολυμπιάδα, λόγω του αστείου της στο tweeter, ήταν ότι μια τέτοια απόφαση ήταν τουλάχιστον υπερβολική, ειδικά για ένα τέτοιο λόγο.

Στη συνέχεια, βλέποντας ποιοι και με ποια επιχειρήματα άρχισαν να υπερασπίζονται με πάθος την ανάκληση της απόφασης αποκλεισμού, παραξενεύτηκα. Ακροδεξιοί, φασίστες, χρυσαυγίτες, «πατριώτες» και λοιπές «εθνικοαπαλευθερωτικές» δυνάμεις έσπευσαν να υπερασπιστούν την ελευθερία του λόγου κτλ. Από την άλλη πλευρά, οι γνωστοί αντιρατσιστές επιδόθηκαν στην αγαπημένη τους συνήθεια της καταγγελίας των πάντων ως ρατσιστικά και η υπερβολή θρονιάστηκε για τα καλά σε blogs και social media.

Το αγαπημένο σπορ των Ελλήνων, δηλαδή η επιλογή ενός στρατοπέδου και  οι αντιπαραθέσεις μεταξύ των δύο στρατοπέδων, έχει την τιμητική του κάθε φορά που προκύπτει ένα «εθνικό» ζήτημα και οι διαχρονικές έριδες αναβιώνουν πανηγυρικά!

Ας δούμε τα πράγματα όσο πιο αποστασιοποιημένα γίνεται.

Για όσους έχουν ασθενή μνήμη

Επειδή λόγω πόλωσης εν όψη των εκλογών της 17^ης Ιουνίου, παρατηρώ μία σχετική χαλαρότητα στην κριτική που είχε ασκηθεί τον προηγούμενο καιρό σε ΠΑΣΟΚ - ΝΔ και μία αύξηση της συσπείρωσής τους μπροστά στον φόβο του αριστερού φαντάσματος, με τα εκβιαστικά διλήμματα να είναι πάλι μπροστά μας, θα ήθελα να υπενθυμίσω λίγο τι ακριβώς σημαίνει ΠΑΣΟΚ και ΝΔ για την Ελλάδα και πόσο κενό περιεχομένου είναι το δίλημμα ευρώ – δραχμή που θέλουν να μας θέσουν.

 Καταρχήν θα πρέπει να ξεκαθαριστεί ότι αυτά τα δύο κόμματα δεν έχουν το μονοπώλιο της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας και της παραμονής μας στην ευρωζώνη. Απλώς, γνωρίζοντας την απίστευτη αναξιοπιστία τους και τις τεράστιες ευθύνες τους για την ηθική, πολιτική, κοινωνική και οικονομική παρακμή του κράτους, αρέσκονται στο να θέτουν εκβιαστικά διλήμματα, θεωρώντας ότι με αυτόν τον τρόπο είναι εφικτή η πολιτική τους επιβίωση.

Επί της ουσίας, τώρα, θυμίζω πως λειτούργησε το σύστημα εξουσίας των δύο κομμάτων όλα τα μεταπολιτευτικά χρόνια:

·      Διαλύθηκε τελείως κάθε έννοια επιχειρηματικότητας και βιομηχανικών επενδύσεων.

o   Με τον κακώς εννοούμενο κομματικό και συντεχνιακό συνδικαλισμό (κυρίως από το ΠΑΣΟΚ, αλλά και η ΝΔ τον εκμεταλλεύτηκε όσο γινόταν) καταδικάστηκε κάθε προσπάθεια εκβιομηχάνισης της χώρας (Πειραϊκή Πατραϊκή, Pirelli, NISSAN κτλ.).

o   Με την δαιδαλώδη και απαρχαιωμένη νομοθεσία

o   Με την γραφειοκρατία που προκαλεί καθυστερήσεις και ευνοεί τη συναλλαγή και τη διαφθορά

o   Σκανδαλώδεις και μη ανταποδοτικοί φόροι υπέρ τρίτων

Η παραβολή του βιαστή*

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας πατέρας που είχε μια κόρη πολυαγαπημένη. Δυστυχώς, όμως, ένα βράδυ κάποιος άγνωστος της επιτέθηκε και την βίασε κατ’ εξακολούθηση.

Η κοπέλα, σε κατάσταση σοκ, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο για να της παρασχεθούν οι πρώτες βοήθειες.

Το καλό της υπόθεσης ήταν ότι ο δράστης βρέθηκε! Ήταν ένας άνθρωπος του υποκόσμου της νύχτας, ο οποίος ασχολούνταν με προστασία σε νυχτερινά μαγαζιά. Επειδή, όμως, δεν υπήρχαν αρκετά στοιχεία σε βάρος του και καθώς είχαν ψηφιστεί κάποιες ευνοϊκές διατάξεις για περιπτώσεις σαν και τη δική του, τελικά αφέθηκε ελεύθερος.

Το περιστατικό είχε αφήσει στην κοπέλα σοβαρά ψυχικά τραύματα, πέρα από τα σωματικά, καθώς φοβόταν πάρα πολύ να κυκλοφορήσει στους δρόμους μόνη της, ακόμα και στις πιο κοντινές διαδρομές. Η κατάσταση για τον πατέρα ήταν απελπιστική, τόσο που αποφάσισε να προσλάβει σωματοφύλακα για την μονάκριβη κόρη του, ώστε να μην μένει κλεισμένη στο σπίτι.

Δημοσίευσε μία σχετική αγγελία και εξέτασε όλους τους πιθανούς υποψήφιους για την δουλειά, προσωπικά ο ίδιος.

Τα ποσοστά ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ δεν τους αξίζουν!

Ακριβώς όπως συνέβαινε και παλιότερα με ΠΑΣΟΚ – ΝΔ, που τα εκλογικά τους νούμερα δεν τους άξιζαν ούτε κατά διάνοια, έτσι συμβαίνει και σήμερα! Πόσοι πιστεύουν ότι το 1990 η πραγματική απήχηση της ΝΔ ήταν 47%;

Απλώς ο ψηφοφόρος κάθε φορά υπέκυπτε σε εκβιαστικά διλήμματα του τύπου «να μην έρθουν οι κομουνιστές», «να μην κυβερνήσει η δεξιά», «να φύγει ο κλέφτης ο Ανδρέας», «να φύγουν τα λαμόγια του ΠΑΣΟΚ», «να φύγει ο μπούλης» κτλ.

Κάθε φορά όλοι έβριζαν και κατηγορούσαν τις πολιτικές και τους μηχανισμούς εξουσίας των δύο κομμάτων εξουσίας, αλλά στο τέλος τα ψήφιζαν δικαιολογώντας αυτήν τους την επιλογή με βάση κάποιο από τα παραπάνω διλήμματα.

Στις εκλογές της 6^ης Μαΐου αυτό φάνηκε να αλλάζει. Οι αδιέξοδες, άδικες και αναποτελεσματικές επιλογές των δύο αυτών κομμάτων μεταπολιτευτικά, είχαν ως αποτέλεσμα να μην φοβάται πλέον ο κόσμος τις κυβερνήσεις συνεργασίας και να δίνει ευκαιρίες σε νέα ή παλαιότερα μικρά κόμματα, αποδυναμώνοντας αισθητά ΠΑΣΟΚ και ΝΔ.

Το αδιέξοδο κομματικό πολιτικό σύστημα και να ανούσια εκβιαστικά διλήμματα

Τα (ψευτο)διλήμματα που τίθενται σε αυτές τις εκλογές είναι:

• Μνημόνιο – αντιμνημόνιο
• Ευρώ – δραχμή
• Ευρωπαϊκή Ένωση – απομόνωση
• Μεταρρυθμίσεις – αδράνεια
• Αυτοδυναμία – συνεργασίες
• Να σωθεί η χώρα – να καταστραφεί
• Κέντρο – άκρα

Τα παραπάνω διλήμματα έχουν συνήθως εκβιαστικό χαρακτήρα και τρομοκρατούν τον κόσμο. Το κομματικό κατεστημένο, αγνοώντας παραδειγματικά την ανεπάρκεια και τις ευθύνες του, προσπαθεί να κάνει τον λαό να ταυτίζει ΠΑΣΟΚ και ΝΔ με τις «λογικές» επιλογές σε κάθε ένα από αυτά.

Η δεύτερη επιλογή μένει για τα λεγόμενα άκρα του πολιτικού φάσματος και εκεί είναι που αρχίζει το μεγάλο πανηγύρι του άκρατου λαϊκισμού.

Αν εξαιρέσει κανείς το ΚΚΕ που έχει σαφή θέση για έξοδο της χώρας από Ε.Ε. και ευρώ, κανένα άλλο κόμμα δεν είναι εναντίον της ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας. Ίσως να υπάρχουν κάποιες πιο ακραίες φωνές σε ορισμένες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά η επίσημη θέση έχει σαφώς ευρωπαϊκό προσανατολισμό!

Ειδικά η Δημοκρατική Αριστερά, η Δημοκρατική Συμμαχία, η Δράση, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες, η Κοινωνική Συμφωνία, οι Οικολόγοι Πράσινοι και η Δημιουργία Ξανά είναι σαφώς υπέρ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ευρώ, ενώ όλοι συμφωνούν και στο ότι πρέπει να γίνουν μεταρρυθμίσεις. Βέβαια, ανάλογα με το αν το κάθε κόμμα έχει δεξιό ή αριστερό προσανατολισμό, υπάρχουν διαφοροποιήσεις ως προς το από που πρέπει να ξεκινήσουν οι μεταρρυθμίσεις, αλλά η ουσία παραμένει η ίδια. Κανείς δεν επιθυμεί να παραμείνει το ελληνικό κράτος το μέσον για να ικανοποιούνται οι πελατειακές σχέσεις των κυβερνήσεων, ειδικά σε εικονικούς οργανισμούς και αναποτελεσματικές υπηρεσίες.

Ψηφίζω ΠΑΣΟΚ – ΝΔ αλλά το ξέρω μόνο εγώ…

Όπου σταθεί και όπου βρεθεί κανείς ακούει για τις ευθύνες των δύο κομμάτων που διακυβέρνησαν τη χώρα τα τελευταία χρόνια και το πως οδήγησαν την Ελλάδα στην τωρινή, άθλια κατάσταση.

Παντού ακούς τις ίδιες φράσεις:

«Δεν ξέρω τι θα ψηφίσω, σίγουρα όμως όχι κάποιο από τα δύο «μεγάλα» κόμματα»

«Ψηφίστε ό,τι θέλετε εκτός από ΠΑΣΟΚ-ΝΔ»

«Αυτοί που μας οδήγησαν εδώ, δεν είναι δυνατό να μας βγάλουν από την κρίση»

κτλ.

Σωστές οι παραπάνω φράσεις και το ενδιαφέρον επικεντρώνεται περισσότερο στο ποια να επιλέξει ή﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽κθολογικγουμισμ επιροέκανείς από τις εναλλακτικές προτάσεις και για ποιους λόγους.

Αν τολμήσει κανείς να υποστηρίξει μια ενδεχόμενη προτίμηση προς τον δικομματισμό, συνήθως δέχεται επιθέσεις (και από δεξιά και από αριστερά) και έρχεται στην, ομολογουμένως, δύσκολη θέση να υπερασπιστεί τα αδικαιολόγητα!

Αυτό που παρατηρεί, τελικά, κάποιος είναι ότι υπάρχει μια σημαντική μερίδα πολιτών που επιλέγουν να αποφύγουν την «έκθεση» αυτού του είδους και προτιμούν να εκφράζουν δημοσίως πιο politically correct θέσεις.

Ντρέπονται (φυσικά) για τις επιλογές τους και δηλώνουν ότι δεν ξέρουν ακόμα τι θα ψηφίσουν, ότι θα ψηφίσουν Δράση, ΔΗΜΑΡ, Οικολόγους, Δημιουργία Ξανά ή άλλες ορθολογικές επιλογές, όμως οι ίδιοι γνωρίζουν πολύ καλά ότι θα ξανακάνουν ακριβώς το ίδιο λάθος!

Αν ίσχυαν στην πράξη αυτές οι δηλώσεις τότε η Δράση θα εισερχόταν εύκολα στην βουλή, οι Οικολόγοι το ίδιο και η ΔΗΜΑΡ θα είχε το διψήφιο ποσοστό εξασφαλισμένο. Δυστυχώς όμως η συναισθηματική ταύτιση με πολιτικούς χώρους, τα προσωπικά μικροσυμφέροντα, η οικογενειακές «παραδόσεις», η ανασφάλεια κτλ. δεν αφήνουν μερικούς ανθρώπους να ξεφύγουν από τον τυφλό οπαδισμό και το κατεστημένο, με αποτέλεσμα να υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να μην δούμε την τόσο επιθυμητή κατάρρευση του παλαιού κομματικού συστήματος.

Ίδωμεν...